Het ontbrekende stukje...:

14-09-2010

Na nog enkele honderden kilometers te hebben gereden komen we in de namiddag aan in Airlie Beach. Klein gezellig kuststadje dat gefocust is op een jong publiek. Eén hoofdstraat en een aangemaakte lagune aan de zee die wel zeer mooi is. We gaan eerst eens horen bij 'Oz-sail', bij wie we onze zeiltocht hebben geboekt, of alles nog in orde is. Een zeer energieke jongedame aan de balie legt ons uit dat het nog niet 100% zeker is dat onze trip doorgaat. Het hangt af van het aantal inschrijvingen. De volgende dag moeten we terugkomen en dan zullen ze ons meer uitleg kunnen geven. We zijn in Australië, dus ‘no worries'. We gaan alvast een kleine verkenningstocht doen. Ook even op internet. De makkelijkste manier om dit te doen: gewoon even Mc Donalds binnen springen. Niet het snelste internet, maar het is gratis. In McDonalds komen we Chris tegen. Een gezellige Canadees die mee op onze Fraser Island tour zat. We drinken 's avonds nog iets samen en parkeren onze camper op een zandweg achter het café 'Magnums' waar we gezellig ‘illegaal' slapen.

15-09-2010

‘s Morgens vroeg uit de veren, zoals altijd hier. We parkeren de van op de parking van de lagune en nemen onze tijd voor een lekkere boterham met nutella en confituur. Tegen 9u30 krijgen we bericht dat we naar de check-in moeten gaan waar ze meer informatie over onze zeiltocht hebben. Daar melden ze ons dat 6 boten hebben geannuleerd en dat we een andere boot moeten kiezen. Er is keuze tussen de feestboot 'The Habibi' en de 67-feet ocean racing trimaran 'The Avatar'. Die laatste vertrekt wel een dagje later... Na even te overleggen is de keuze snel gemaakt en nemen we natuurlijk ‘het racemachien'. We klagen nog even voor wat extra's (moeilijke mensen dat we zijn J ) en krijgen de ‘main cabin' vooraan in het middelste deel van de trimaran. Dit is de beste kamer die er is op de boot. Om onze extra nacht te vergoeden krijgen we ieders 20$ en een free voucher waarmee we ieders gratis een uur een scooter of scooter-car kunnen huren.

We beginnen onze dag met een zwemmetje en een zonnetje aan de lagune, zalig gewoon. In de namiddag gaan we onze voucher innen! Daar aangekomen vraagt de dame of we al eens hebben gereden met een scooter. Bij Laïla is dat niet het geval, dus stelt ze de scooter -car voor. Laïla wel een beetje teleurgesteld dat niemand haar ‘rij-kunsten' vertrouwt J Achteraf bekeken was het veiliger iemand zonder ervaring te laten rijden met een scooter, dan gelijk wie te laten rijden met een scooter-car (alias ‘the death car'). We zetten ons in het gevalletje en vertrekken. Het eerste dat opvalt, is dat de gordels niet al te goed werken, het tweede dat de remmen amper gehoorzamen, ten derde dat de kilometerteller niet werkt en ten vierde dat als je bergop wilt rijden, je eigenlijk achteruit bolt. Na 5 km keren we dus terug en bedanken we de vrouw vriendelijk, maar ons leven is toch iets te belangrijk J. Als we hier sterven laat het dan door een haai zijn of een slangenbeet, maar niet door een stomme scooter-car.

's Avonds besluiten we onze was nog te doen, zodat als we terugkomen van de zeiltocht we direct verder kunnen vertrekken. We gaan een ‘laundromat' binnen aan een winkelcentrum tegen 21u45 en steken daar 3 machines in. Om vijf na tien komt er ineens één of andere pipo zeggen dat we buiten moeten omdat hij de deuren op slot gaat doen. We hadden natuurlijk niet gekeken naar de openingsuren... De wasserij ging om 22u dicht. Na een poging tot omkoping, zit er niets anders op dan onze was in de machines te laten. Daar stonden we dan... voor een gesloten deur met 3 machines die aan het draaien waren. Er zat niks anders op dan voor de deur te kamperen tot 4u30, dan ging het terug open. We konden een goede nachtrust dus vaarwel zeggen en met pikkende oogjes aan onze zeiltocht beginnen... In Australië mag je wel niet wild kamperen en zeker niet op de parking van een winkelcentrum J Dus tegen 00u30 'tiktik' tegen de ruit van onze van. Een parkeerwachter komt ons melden dat we moeten verkassen of dat we een boete krijgen (kunnen hoog oplopen , ik denk $500 per persoon). Ik probeer nog ons verhaal te doen om wat sympathie te winnen, maar het mag niet baten. Slecht gezind vertrekken we dan maar richting slaapplaats waar we de dag ervoor stonden. Wekker om 4u en op tijd naar de laundromat zodat niemand met onze kleren weg kan. Oef, alles ligt er nog. Snel alles de droogkast in en wegwezen. Al bij al de ongelukkigste avond/nacht die we al hebben gehad in Ozzie-land.

16-9-2010

Na ons ‘was avontuur', vertrekken naar de haven waar de 'Avatar' ons komt oppikken tegen 11u.

Het is een prachtige boot! Een groot middenstuk met aan weerskanten door twee pontons en daartussen netten gespannen waar je in kan gaan liggen. Onze bemanning bestaat uit 3 man. Alé, één skipper en 2 vrouwelijke assistenten die vol energie zitten. Na de nodige uitleg en veiligheidsinlichting begint ons avontuur op zee. We vertrekken richting Whitsunday Islands.

De ‘kajuit' waar de meeste mensen in slapen, zijn gewoon inhammen in het binnendek van het schip. Dit is eigenlijk ook meteen de leefruimte binnen... Onze kajuit ligt vooraan en valt nog mee. We hebben heel wat meer privacy dan de anderen. Het is er wel enorm warm...

Na enkele uren varen en een paar ‘White-bellied Sea-eagels' te zien, arriveren we op onze eerste stopplaats 'Hook Island'. We krijgen snorkelgerief en een woordje uitleg. Hierna trekken we ons ‘kermit-pak' aan en springen we in het water. Ni simpel die eerste keer snorkelen. Ik dacht: ik zal da hier eens snel fixen, maar tegen da ik die bril en snorkel fatsoenlijk op had, was ik al half verzopen. Na enige tijd hadden we eindelijk beide alles onder controle en kon het echte snorkelen beginnen. De eerste site was een beetje teleurstellend. Wel enkele mooie grote vissen gezien, maar niets zoals het rif in 'Finding Nemo'... Maar goed, skipper had op voorhand gezegd dat dit vooral diende om het snorkelen gewoon te worden. Morgen ging het beter worden. Eens opgedroogd, brengt een traag ‘speed'bootje ons naar de kust voor een korte wandeling en een drankje. We zien enkele dolfijnen en zeeschildpadden! Hierna terug naar the big boat voor een heerlijke maaltijd. Nog even wat kletsen met de mensen aan boord en dan de kajuit in. Het was als slapen in een oven... Zo warm...

17-9-2010

6u30: opstaan en ontbijten. Hierna lichten we anker en varen we naar een volgend eiland. Daar doen we een wandeling naar een lookout op de top van het eiland. Prachtig uitzicht over de eilandjes en onder ons een parelwit strand. In de ondiepe stukken niet ver van het strand zie je pijlstaartroggen zwemmen. Mooi, mooi, mooi. We wandelen naar het witte strand dat we zagen vanaf de lookout en spenderen hier enkele uren. Hierna is het tijd voor onze tweede duiksite. Er waren echter geen goede snorkels meer (waren een beetje te laat om er één te nemen)en dit was geen doen...: de bril lekte en het snorkel stuk zat continu vol met water dat je er dit keer niet makkelijk kon uitblazen... Spijtig want er was wel wat moois te zien. Beetje teleurgesteld gingen we met het zodiac bootje terug naar het moederschip. Gelukkig was er nog een tweede snorkel plaats. Nu hadden we ons naast de zak met snorkels gelegd zodat we zeker goed materiaal hadden. We sprongen het water in en belandden gelijk in de setting van 'Finding Nemo'. Kleuren, koraal en visjes waar je maar keek. De vorige teleurstelling was onmiddellijk vergeten. Laïla gaat maar op zoek naar zeeschildpadden maar het mocht niet zijn. Toch super tevreden en met een grote glimlach op het gezicht komen we uit het water en gaan we tevreden slapen. Dit keer staat ons dakvenster open en blaast er een windje binnen zodat onze kajuit lekker fris is. Het leven kan toch mooi zijn als je van de simpele dingen kan genieten.

18-9-2010

Het einde van onze zeilcruise sluipt dichterbij. Na het ontbijt zetten we terug koers naar Airlie Beach. Het was een leuke trip dankzij het snorkelen, maar Fraser Island was toch een tikje leuker J

We hebben nu nog een weekje de Wicked van en we moeten zeker nog naar Cape Tribulation geraken. Dus zetten we er wat vaart achter en rijden in één trek naar Mission Beach. We stoppen enkel om te lunchen in Bowen. Dit is de stad waar ze veel scènes uit de film 'Australia' hebben gedraaid. Er is echter niet veel meer van te zien, buiten wat informatieborden.

In Mission Beach boeken we 2 nachten op een camping met de gedachte de volgende dag even uit te rusten op het strand. Er zijn veel palmbomen en kokosnoten, maar grijze wolken doen het plaatje ietsje verbleken...

's Avonds op de camping blijkt het vol padden te zitten. Het zijn de beruchte 'Cane Toads'.

Een klein stukje geschiedenis: de cane toad is een geïntroduceerde pad (uit de jaren 1930 of zoiets) die werd ingeschakeld om één soort kever te bestrijden die de suikerriet velden stuk maakte. De pad bleek hiervoor echter geen goede oplossing en deed meer kwaad dan goed. Het natuurlijk afweermechanisme van de pad is een gif waartegen de Australische dieren nog geen afweer voor hebben. Waar de pad nu voorkomt zijn vele (vooral reptielen) diersoorten bedreigd. Dus één van de nationale sporten hier, is het doodrijden van deze padden J

19-9-2010

De hele nacht heeft het gegoten en de ochtend brengt niet veel beters. Het is hier niet voor niets een tropisch regenwoud... Spijtig genoeg kunnen we hier dan niets meer doen en besluiten verder te trekken. We rijden naar 'The Atherton Tablelands'. Hier doen we eerst een wandeling rond het meer, Lake Barrine. Het is omringd is door dicht begroeide bossen.

20-9-2010

Geweldig geslapen! Eindelijk eens een nacht zonder zweten. Hier is de vochtigheid niet 90% en valt de temperatuur ook wel mee. We rijden verder naar 'The Marreeba Wetlands'. Nu blijkt, als we het afslagbordje zien, dat we nog 7 km over dirt road moeten rijden. Voor alles is een eerste keer en met Laïla achter het stuur is dit geen probleem. De eerste kilometer is wat wennen maar daarna (als we het knopje van de 4WD opzetten) gaat het wat vlotter.

Een prachtige oase strekt zich voor ons uit met vele watervogels. We gaan de shop binnen om onze parkfee te betalen en ons in te schrijven in het logboek. Zodat als we niet terugkomen van de wandeling, de rangers weten dat er ergens 2 Belgen verkeerd zijn gelopen... Terwijl we de winkel uitlopen, komen de eerste bewoners, 4 emu's ons begroeten. De wandeling was heet en tegelijk ‘wet'. Zeer mooi landschap dat misschien een voorproefje is voor the red centre?

21-09-2010

Next stop: Kuranda. Hier zijn de Koala Gardens. Een klein dierentuintje met als belangrijkste attractie: koala's knuffelen. Één van de dingen die je moet gedaan hebben als je in Australië bent. Laïla kreeg de charmante Hogan rond haar lijf gedrapeerd. Hij hing er een beetje ongemakkelijk bij, maar leek er toch van te genieten.

22-9-2010

We geraken dichter en dichter bij onze meest noordelijke bestemming, Cape Tribulation. Verder dan Cape Trib geraak je niet zonder 4WD. Het wordt dan allemaal dirt road.

We checken in in één van de weinige plaatsen waar je kan verblijven als je hier komt: PK's Jungle Village. Leuk en gezellig verblijf met een mooi klein zwembadje. Hier boeken we ook nog eens een snorkeltocht. We hebben de smaak te pakken! En hopelijk zien we deze keer wel zeeschildpadden...

En dan nu een sprong vooruit:

24-9-2010

Onze tijd met de Wicked-van zit er bijna op en eerlijk gezegd is het nog eens een leuk om in een kamer met airco te slapen.

Eerst gaan we echter nog wat crocs spotten. In een klein bootje, wel stevig genoeg, zetten we koers naar de mangrove. Veel crocs zijn er echter niet. Er ligt één te zonnen, maar deze zit zo onder de modder dat je ze bijna niet kan zien. We varen nog wat verder en na een tijdje spot mijn schatje met haar super ogen nog een croc. Deze is een beauty en laat haar gewillig fotograferen. Hierna was het vaarwel 'Cape'.

In Cairns gaan we eerst op hostel jacht en het pakje ophalen dat Anouk heeft achtergelaten voor ons in haar laatste hostel. De verrassing blijkt een backpacker survival kit te zijn J (with lots of love in it): haar kruiden vatje, een spork (fork and spoon at the same time), een klein flesje bakolie, een spons, enkele mooie foto's en een leuk briefje. Daarbovenop ook nog een coole koala-neus! Deze moet Lev opzetten zodat ik eindelijk een koala kan knuffelen J Thank you Nouki!!!

Na 3 hostels te bezoeken, besluiten we te reserveren in een gezellige hostel met de toepasselijke naam 'Dreamtime'.

25 en 26-9-2010

Cairns is een leuke stad met een mooie lagune aan het strand. Vele leuke winkeltjes en een vrij groot shopping center. Maar we verkiezen onze dagen rustig te spenderen en zo afscheid te nemen van de East Coast. Het was een ietwat drukke maar geweldige trip. Bangelijk mooie wouden, bossen en prachtige stranden. Nu is het tijd voor een ietsje droger klimaat en dit gaan we opzoeken in The Red Centre.

27-9-2010 t.e.m. 4-10-2010

The Red Centre:

We arriveren in Alice Springs, de gate-way naar het hart van Australië. Het eerste wat je opvalt is uiteraard het rode landschap en de temperatuur. Maar het is een droge warmte, dus veel dragelijker dan in de jungle waar we daarvoor zaten.

We rijden langs vele creeks en rivers, maar nergens staat water in. We boeken voor één nacht de YHA hostel. Hier zien we ‘s avonds de film ‘Priscila, queen of the desert' in openlucht. Dit is een Australische klassieker over dragqueens die door the red centre reizen met hun bus. De volgende dag vertrekken we voor 5 dagen met een Britz camper van. Iets meer luxe dan de Wicked van J

We zien hier enkele prachtige staaltjes die moedernatuur over de jaren heeft vervaardigd. Bijvoorbeeld ‘Kings Canyon'. Een wandeling leidt ons langs een natuurlijk pad over rotsen en langs ravijnen met prachtige uitzichten over het landschap. Tussen de rotsen is er een kleine rivier die een poel vormt, deze plaats heeft de toepasselijke naam 'Garden of Eden'. Toch net te fris om een duik te nemen... Onderweg naar Uluru even een plaspauze maar ik parkeer de Britz niet zo super... We staan met de zijkant blijkbaar in los zand... Eerlijk waar, je kon het niet zien! J Na een minuutje sukkelen, komt er een ozzie-kerel ons helpen. Meteen duikt hij met z'n handen in het zand en begint te graven. Ik zit achter het stuur, Lev staat te kijken naar die kerel z'n zware arbeid J Het lukt maar niet en er komt nog een ozzie-kerel bij. Ik excuseer mij duizend maal, en die kerel antwoordt vrolijk 'no worries, now we have something exciting to do'. Hij roept een groepje mensen bijeen en vele handen maken licht werk. We geraken dus uit het los zand, oef... Die ozzies toch hé, echte schatjes! 's Avonds rijden we dan naar Uluru (Ayers Rock) om de zonsondergang gade te slaan. We besluiten samen dat Uluru spectaculair is voor enkele minuten en dan moet je verder trekken. De volgende dag willen we eigenlijk de zonsopgang van Kata Tjuta (The Olgas) zien, maar zijn hier net te laat voor... We stonden nochtans om 5u00 op... Dan maar terug naar Uluru voor de zonsopgang... Hierna willen we dan vertrekken naar Kata Tjuta, maar worden we eerst aangesproken door een koppel Nederlanders. Ze hebben hun lichten van hun auto vergeten te dimmen en hebben een platte batterij... No worries, (wij hebben dit ook al meegemaakt...) even deze toffe mensen helpen, een praatje maken en dan vertrekken. Kata Tjuta is eigenlijk veel mooier dan Uluru. Je kan er namelijk ook doorheen wandelen i.p.v. er rond. The Valley of the Wind Walk is een uitdagende wandeling waar we zelfs een reddingsploeg aan het werk zien. Ze zijn hier aan het oefenen. The West en East MacDonnell Ranges waren ook zeer de moeite. Hier wagen we ons tijdens een wandeling zelfs aan een kleine klim! We ontmoeten ook een gezin dat ons na een beetje socializen, uitnodigt om 's avonds kangoeroesteak te komen eten en een wijntje te drinken. Het is schoolvakantie en ze zijn hier aan het kamperen. It's a nice offer maar we moeten alweer verder trekken als we alles willen zien...

4-10-2010 t.e.m. 7-10-2010

Adelaide: hier gaan we een dagje shoppen... We kopen cadeautjes en nieuwe kleren. Dit sturen we dan ook meteen op naar België. Samen met onze zware reisboeken van Australië, enz. De dag erna gaan we wijnproeven in Barossa Valley. We boekten een toer zodat we niet zelf moeten rijden (wijze beslissing). Heerlijke, speciale wijnen geproefd en 1 flesje gekocht J (‘Deer Stalker' van Kies, is een ietwat zoete rode wijn)

7-10-2010 t.e.m. 11-10-2010

Kangooroo Island (KI), het op 2 na grootste eiland van Australië. Het trok ons vooral aan omdat er weinig mensen zijn en veel dieren! Spijtig genoeg zijn er slechts 2 manieren om op KI te geraken, en dat is per boot of per vliegtuig. En ze zijn allebei schandalig duur! De Sealink-ferry die ons van Cape Jervis naar Penneshaw brengt, doet er 45 min over. En voor de kleinste auto die er bestaat en 2 personen vragen ze heen en terug 220 euro...profiteurs! We spraken enkele ‘locals' en de meeste gezinnen gaan niet naar KI omdat ze het niet kunnen betalen. Op KI zijn er 2 supermarkten ter grootte van een City Delhaize. De mensen die hier wonen kunnen enkel kleren kopen in Kingscote en dit doen ze enkel wanneer het hoognodig is daar ook dit duur is. Alles van levensmiddelen, enz. komt over per boot (diezelfde Sealink) of vliegtuig. We slapen 4 nachten in 4 verschillende hostels. De hostels zijn niet zoals je ze elders vindt. Het zijn bijna allemaal ‘farms' die enkele kamers goedkoop verhuren aan backpackers en voor de rest hebben ze iets ‘chiquere' kamers om te verhuren. Slechts 2 nachten hebben we zo'n farm moeten delen met 2 andere reizigers. Het was hier dus echt heel rustig! Mooie plekjes natuur gezien zoals, Pennington Bay; Little Sahara; Remarkable Rocks; Cape du Couedic; en toch zeker niet te vergeten de grote velden vol gele bloemen en de romantische plekjes waar de farms gelegen zijn. Wat de dieren betreft...ja ja... we wilden perse nog een slang in het wild zien, en daar zijn we in geslaagd!! De eerste keer zag ik ze alleen...en Lev was natuurlijk zeer teleurgesteld... Ik reed 110 km/uur en zag op het rijvak naast me, over heel de breedte, een zwarte tiger snake. Zeer giftig! Ik stopte maar aan die snelheid kwam ik veel te laat tot stilstand en was de slang al weg... Lev zag nog een glimp in de achteruitkijkspiegel. Ik voelde me schuldig met een snotterende Lev naast me maar was ervan overtuigd dat we er nog één zouden zien J De volgende dag ongeveer hetzelfde scenario: maar nu zat Lev achter het stuur en reed 40 km/uur. We konden op tijd stoppen, uitstappen (uiteraard heel voorzichtig & vanaf veilige afstand)en foto en filmpje maken. Lev in z'n nopjes! Ook volgende dieren hebben we in het wild kunnen spotten: pinguïns; varaan; koala's!!; zeeleeuwen; grijze ganzen; pelikanen; en uiteraard de klassiekers zoals, kangoeroes, possum, wallabi, papegaaien, enz. KI was een rustige mooie afsluiter.

Big aussi knuffels!

xxx