Hallo iedereen!

Nogmaals bedankt voor de reacties! We lachen hier wat af als we ze allemaal lezen! Tof tof!

We zijn vorige keer iets vergeten over The Innlet (verblijf in Golden Bay). Dit kan je eerst lezen als je wilt. En dan gaat alles gewoon verder!

Jochen en Linda was Duits koppel dat we leerden kennen in The Innlet. We slapen in dezelfde kamer als hen. Er slaapt nog een 5^de persoon op de kamer die we niet echt goed hebben leren kennen... Jochen en Linda waren al een dag eerder in The Innlet dan wij. 's Nachts waarschuwden ze ons dat die 5^de persoon nogal snurkt... Ze hadden zelfs oordopjes bij de hand. En inderdaad, non stop gesnurk... Lev gaf het na een uur op en ging in de living slapen. Ik hield het een kwartier langer vol, maar ben dan uit m'n bed gesprongen en die vent wakker gaan schudden... Ik probeerde het op een heel rustige manier te doen, maar ben er maar half in geslaagd vrees ik... Na enkele porren, kwam er een wezen helemaal van onder z'n deken vandaan en bekeek me raar en slaperig. Ik vroeg of hij zich niet kon omdraaien of zo want dat hij hard snurkt en niemand een oog kon dichtdoen. Antwoord: 'oké'. Linda en Jochen bekeken me als een heldin want hun oordopjes werkten niet. (Ik had ze anders wel in onze snurker z'n neus willen duwen, maar dat gaat te ver hé...) Nu was er volledige stilte in de kamer, maar ik voelde me schuldig dat ik die persoon had wakker gemaakt... Natuurlijk konden we ook niet met z'n vieren in de living gaan slapen... De snurker probeerde een half uur wakker te blijven denk ik, en ging dan maar in de living slapen. Lev werd dus afgelost en kon terug in z'n bedje komen slapen. De volgende dag is Jochen aan Jonathan gaan vragen voor een andere kamer denken we, en in plaats daarvan, kreeg de snurker een andere kamer. Wel een beetje erg voor hem hé, maar het was echt niet te houden... De dag dat we vertrokken, zeiden we goeiedag, maar we kregen geen reactie terug J Af en toe maken we dus ook vijanden hier tijdens onze reis J

5-11-2010

We rijden richting Punakaiki. Onderweg stoppen we aan de Buller River om over de langste swingbridge (van N-Z) te wandelen. Je kan ook met een jetboat over de rivier varen/zweven. Vermits ze graag nog extra passagiers willen voor de jetboat, bieden ze ons de rit aan voor 50$ ipv 85$. Natuurlijk gaan we hier op in. En het was best graaf! We zaten met nog een ander koppel uit de UK in de boot, maar die waren enkele jaartjes ouder. Cool dat ze dit deden! Zo'n jetboat scheurt tegen hoge snelheid langs de rotsen en maakt hier en daar een volledige draai. Super kick!

In Westport gaan we boodschappen doen. We zijn uitgehongerd en eten in de auto snel een boterham en koffiekoek. Ik kijk 2 seconden weg van m'n schatje en rarara... bad things happen J Lev heeft ineens de achteruitkijkspiegel in z'n handen... (Misschien wou hij zien of er nog eten tussen z'n tandjes zat...?) Hij kijkt me als een onschuldige puppie aan en ik kan alleen maar in de slappe lach schieten. Na een telefoontje met het verhuurbedrijf, laten we de spiegel plakken en mogen we het bewijsje (slechts 10$) in Christchurch binnen brengen. Na dit avontuur rijden we tot in Punakaiki. We boeken 2 nachten in Te Nikau Retreat. Verschillende lodges die gelegen zijn in de bush en 10min van de zee. 's Avonds komt Lev een bekend gezicht tegen...onze snurker van The Innlet... Gelukkig hebben we een 2-persoonskamer J

6-11-2010

We konden niet 2 nachten in dezelfde kamer blijven dus moeten we 's morgens verhuizen naar een andere lodge. We krijgen wel de mooiste kamer die Te Nikau Retreat te bieden heeft! Veel ramen die uitkijken op de groene kruinen van de verschillende bomen. Prachtig! De lodge heeft ook een groot terras en we hebben het helemaal voor ons alleen! (Pas 's avonds komen er 4 Italianen bij.) We doen een snelle uitstap naar de Pancake Rocks waar je tijdens hoogtij het water uit de ‘blowholes' ziet spuiten. Tja, de westkust is ruig en prachtig! Hierna gaan we snel terug naar onze lodge en relaxen we een hele namiddag in het zonnetje. Met een boek, een hapje, een glaasje rum-cola en een glaasje wijn. O ja, en Lev wint een spel schaken van mij... L 's Avonds gaan we naar de zonsondergang kijken op het strand. Mooie afsluiter van een zalige dag!

7-11-2010

Onderweg naar Hokitika. Weer boeken we 2 nachten. Dit keer in een mindere hostel... Ik heb wel 40 haren van m'n bedlakens mogen plukken... Ach, af en toe moeten we het met wat minder doen zeker... We bezoeken Lake Matheson dat bekend staat voor z'n spiegelreflexen van de bergen in het meer. Jammer genoeg is het te bewolkt en kan je er niet veel van zien. We proberen het morgen of overmorgen nog eens.

8-11-2010

Gelukkige verjaardag mama!!!

Lev en ik hebben weer een vermoeiende nacht achter de rug... We slapen met 3 personen op een kamer voor 4, maar natuurlijk moet die ene persoon SNURKEN!! Grrrrrrr...ik begin een hekel te krijgen aan dorms... Midden in de nacht dan maar opgestaan en uit de auto de I-Pod gaan nemen. Muziek is beter dan gesnurk. Daarbovenop waren die 40 haren van een ander niet de enige bewoners van m'n bed. Er zaten ook voldoende vlooien aan m'n voeten zodat ik die bijna heb opengekrabd... 's Morgens een douche. Er zijn nergens sloten op de deuren en dit houdt dan ook 2 meiden niet tegen om binnen te vallen terwijl ik sta te douchen... Die 2^de griet mocht het hebben! Kunnen de mensen niet kloppen of wat??!! Allé, geen goed begin dus van de dag... Om 9u10 worden we verwacht bij Fox Glacier Guiding. Gelukkig achter de hoek van onze hostel J De organisatie is wat minder. We stonden al een kwartier aan te schuiven en wanneer het aan ons was, vroeg de dame of we nog even konden wachten (en dus opnieuw aanschuiven) omdat ze nu liefst de mensen verder helpt die een toer hadden geboekt met een helikopter... Ach, vanaf dan kon het alleen maar beter worden zeker J En inderdaad. We doen de ‘The Nimble Fox'. Een 6 à 7 uur durende glacier wandeling. We krijgen schoenen en kunnen handschoenen, regenjas, enz. ontlenen. Wanneer we aan het ijs komen, krijgen we ook een Alpinestock en crampons (stijgijzers). Er zijn veel wolken maar dit zorgt voor een speciale sfeer. Heel koud is het niet. Lev en ik zitten in de groep bij gids Scott (een Amerikaan). In onze groep zit nog een Nederlands koppel uit Utrecht en een Duits koppel. Scott vind op de glaciers een nieuw plekje. Nadat hij het helemaal veilig heeft gemaakt voor ons, kunnen diegenen die willen kruipen en glijden tussen de glaciers. Scott z'n broek was nogal vuil en dit schrikte de mannen af J Enkel de vrouwen en de Duitser begaven zich op het glad ijs. Ik kwam er als vuilste uit... Maar het was de moeite! Vooral benden aan de glaciers was er veel zand wat het ijs nogal een vuile look geeft. Natuurlijk zijn de witte en blauwe kleuren van het ijs het mooist. Een toffe gevulde dag!