Hallo iedereen!

Het heeft even geduurd...maar hier is wat leesvoer. Geniet ervan!

12-10-2010 t.e.m. 14-10-2010

Met droefheid in ons hart nemen we vandaag afscheid van Ozzie-land. Het was een buitengewone ervaring waar we nog vaak over zullen praten en dromen. Maar vandaag zetten we ook onze voetjes op Niew-Zeelandse bodem! En zo kan een nieuw avontuur starten.

Auckland: koud en regenachtig... We doen het hier rustig aan en lezen wat in onze reisgidsen daar we niet goed weten wat we allemaal willen zien in Nieuw-Zeeland. Ik koop nog een warme trui, kousen en trekkersschoenen. We vinden nog enkele cadeautjes om weg te schenken en doen 's avonds een cinemake. Tis te zeggen, voor het eerst in ons leven een I-Max-movie. Dat is net hetzelfde maar dan op een über groot scherm. We zien de film ‘Inception'. Viel goed mee! Terwijl wij in de cinema zitten, staan duizenden mensen te kelen op het live concert van Metallica... Verdorie toch, waarom wist ik dat niet!!! ?? In de fameuze Skytower is een info-stand (hier in N-Z noemen ze dit 'I-sites') waar we besluiten de goedkoopste auto te huren die te vinden was. En dit is vrij goed gelukt! We rijden 32 dagen rond met een Nissan Sunny voor 15 euro per dag, verzekering all-inclusive! Nu hopen dat we in Christchurch geraken... J Het was een serieus wikken en wegen wat het beste uitkwam voor ons...een auto of een campervan? Naar onze berekeningen en afwegingen kwam de auto voordeliger uit.

First stop with the Nissan: het schiereiland Coromandel Peninsula! (Eigenlijk eerst Subway...J Op een lege maag kan je niet rijden hé...) In het dorp Thames kopen we een N-Z gsm-nummer en doen we een terrasje in de ZON. Hierna een korte wandeling in Kauaeranga Valley waar we vele mooie boomvarens zien. Dé boom van N-Z! We rijden door naar Coromandel om te overnachten in de YHA. Prachtige route met zonsondergang!! Je begrijpt meteen waarom Lord of the Rings hier is opgenomen!

15-10-2010

Onderweg naar Whitianga besluiten we een wandeling te doen naar Castle Rock. Maar blijkbaar hebben ze in N-Z een sterk tekort aan bewegwijzering...en nemen we een verkeerde wandelroute. Tis te zeggen, we belanden in de rimboe en hebben eigenlijk een machette nodig om vooruit te geraken... Maar Lev en ik zijn niet vies van een iets ‘stevigere' wandeling en zetten door. Tot er echt NIETS te zien is en het zweet van ons lijf loopt... Beetje teleurgesteld, maar vooral boos op N-Z J keren we terug naar de auto. We stoppen verder bij Waiau Falls waar Lev zeer gedurfd het zweet van zich afspoelt in het ijskoude water. Ik kijk warm toe en lach J Overnachting in Cat's Pyjamas.

16-10-2010 t.e.m. 18-10-2010

HAPPY BIRTHDAY NADIA!!! We trekken naar Hahei om de prachtige Cathedral Cove te bezichtigen. Het lijkt wel een paradijselijke scène uit één of andere film! Na een kort bezoek rijden we naar Rotorua waar we 3 nachten in Regent Flashpackers slapen. Een nieuwe hostel gerund door toffe homo's! Het eerste wat je leest in Rough Guide over Rotorua, is: 'You smell Rotorua long before you see it.' Dus Lev en ik meteen daarheen J En inderdaad...Rotorua riekt naar rotte eieren... Het is hét vulkanische centrum van North Island. De geur komt van de verschillende mineralen zoals, zwavel, ijzer, enz. die in de kokende meren en geisers zitten. Anderzijds zorgen deze mineralen voor de mooie pastel-kleuren in de meren. In Rotorua is ook heel wat te doen rond de Maori. Zo bezoeken we Te Puia in het Whakarewarewa Reservaat. (Valt het jullie ook op dat de plaatsnamen in N-Z niet te doen zijn?! Swat...) Dit is een knap park waar je een hele dag tussen de modderpoelen, uitbarstende geisers, stomende meren, enz. kunt rondwandelen. Een gids is inbegrepen en maakt alles wat leerrijker. We worden op traditionele wijze ontvangen in een (nagemaakt) Maori dorp in het park. Heel graaf en tof! Uiteraard vindt hier een zang- en dansvoorstelling plaats met als topper de 'haka'. (interessant tong-werk... J) In Sydney zagen we ook al een korte voorstelling (als reclamestunt voor N-Z) en ginder waren de Maori-mannen toch nog een tikkeltje grelliger. Verder zien we de kiwi-vogel, de weefzaal en het houtatelier. In deze laatste 2 werd ook echt gewerkt, knap knap! Het was een interessante maar natte dag. 's Avonds uiteraard skypen met onze jarige!! Jipie hoera!!

De volgende dag moeten we er op tijd uit. Niet alleen om uit te checken, maar ook om op tijd in Wai-O-Tapu te zijn. Hier ligt de 'Lady Nox Geyser', die iedere ochtend om 10u15 van zich laat horen. Prachtig, en raar tegelijk dachten we bij onszelf, dat de natuur zo stipt kan zijn. Maar niets is minder waar. Als we aankomen aan de geiser, zit de tribune al aardig vol. Een parkopzichter laat (zoals iedere ochtend om 10u15) een pakje biologische zeep in de geiser vallen. Dit doet de spanning van het wateroppervlak zakken waardoor de geiser uitbarst. Handig middel om de toeristen te vermaken... (We prefereren beide dan toch de natuurlijke uitbarsting van de dag ervoor in Te Puia.) In Wai-O-Tapu is ook een wandelroute die je langs ingestorte vulkaankraters, zwavelmeren, kokende modderpoelen en nog veel meer leidt. Je ziet alles borrelen en overal komt stoom uit. De geurtjes zijn niet te onderschatten! Zeer knap om te zien, maar ben toch blij dat we in een landje leven waar de grond wat rustiger is. Na onze vulkanische wandeling rijden we verder naar Taupo. Hier maken we een wandeling langs de Waikato River en de Huka Falls. De wit schuimende stroomversnellingen zijn een voorproefje voor morgen, want dan gaan we raften!

19-10-2010

Eindelijk een land waar ‘raften' echt ‘raften' is. We kiezen voor de rivier Rangitaiki, die zowel stukken grade 2, 3 als 4 heeft. Er bestaat nog een grade 5 en 6, maar we wilden niet té overmoedig zijn, dus... Grade 5 is trouwens de maximum dat je kan doen, want grade 6 is enkel voor ervaren rafters. Het mag niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden. Grade 6 wil trouwens niet perse zeggen dat er hogere watervallen zijn, het wil eigenlijk gewoon zeggen dat de kans op verdrinking (doordat je bv. uit de boot valt en komt vast te zitten onder water) groter is. Te groot dus om met een stel toeristen aan te beginnen.

We kiezen voor de mannen van 'Wet 'n Wild'. Gelukkig dat dit mannen waren want wat de toeristen betreft was Lev de enige vent! Ons gezelschap telt nog 2 zussen van Australië en 2 vriendinnen van the UK. We krijgen allen een zeer aantrekkelijke outfit (schoeisel, trui, dik wet suit, jas en zwemvest) die ons lekker warm houdt tijdens het raften. Alleen de wetsuit aan en uit krijgen is niet simpel... We worden in 2 groepen verdeeld. Lev en ik zitten bij de 2 zussen uit Darwin en 2 gidsen. Na een belangrijke en interessante briefing (al 78 mensen zijn uit de boot gevallen op deze rivier) wagen we het erop. Het duurt echter niet lang of één van de zussen valt uit de boot. Goed gebrieft dat we waren, kon ze zich vasthouden aan het touw langs de buitenkant van de boot en werd ze via zwemvest terug in de boot getrokken door haar zus en Lev. Ik had het eerlijk gezegd laat door dat ze overboord was gevallen daar ik zelf van m'n plaatske wipte en ondersteboven lag, maar dan in de boot J (Ik zat dus aan de goede zijde van de boot J) The Darwin Sister was snel oké, dus konden we er allen eens goed mee lachen J Voor de rest geen drenkelingen of zo, gewoon lekker raften door schuimend water. Bangelijk!! We zijn klaar voor een grade 5!

20-10-2010 en 21-10-2010

Vermits het weer niet toelaat dat we de Tongariro Crossing doen, blijven we wat langer op het noordeiland... Maar dit wachten maakt ons een beetje lui en hierdoor snakken we toch even naar thuis... We rijden naar Napier want daar is het wel mooi weer J Napier is een Art Deco stad die helemaal opnieuw gebouwd is na de grote aardbeving in 1931. We logeren in een heel gezellig huis waar we een ruime 2-persoonskamer hebben. In dit stadje doen we niet veel buiten een lekkere ijscrème eten en relaxen in Ocean Spa.

Next stop: Wanganui. Ook zeer mooie verblijfplaats met een ietwat eigenaardige eigenaar. In de lodge drinken we overheerlijke Sauvignon Blanc en laat Lev zich helemaal gaan op de trampoline die in de tuin staat. (Z'n Peter Pan-syndroom sloeg even toe...)

22-10-2010

Hip hip hoera voor Stijntje!!! Gelukkige verjaardag!!

Onderweg naar Turangi voor de Tongariro Alpine Crossing want het weer belooft zaterdag goed te zijn. Op aanraden van de eigenaar van Tamara Lodge, rijden we langs de Wanganui River Road en stoppen we bij een echt Maori dorp, knap knap!

We boekten 2 nachten in A+ Lodge, bij een nog eigenaardigere eigenaar als hiervoor... J Nog even bellen met de I-site die gelukkig groen licht geven om zaterdag de crossing te doen. Ze waarschuwen wel dat het zeer koud is en dat je verschillende lagen kledij, handschoenen, muts, sjaal, enz. moet dragen. Tja, we zijn niet echt voorzien op een wintervakantie, dus nemen we kousen i.p.v. handschoenen. Een sjaaltje/haarband/muts in één kopen we allebei. Ik ben toch wat bang voor de kiekeboebels en koop nog een thermische (onder)broek. 's Avonds vroeg in bed want we moeten om 7u30 klaar staan.

23-10-2010

Een shuttlebus pikt ons op aan de lodge en brengt ons naar het beginpunt van de crossing (Mangatepopo) en komt ons achteraf halen aan het eindpunt (Ketetahi) en brengt ons terug naar de lodge. De Togariro Alpine Crossing is 19,4 km en door de sneeuw heeft het ons toch 8 uur gekost. Er zaten best heftige stukken tussen, maar iedereen kan dit doen. De zon, blauwe hemel, sneeuw, machtige landschappen, enz. zorgden ervoor dat deze wandeling zeker het wachten waard was. Toen we aan de crossing begonnen, waren Lev en ik na 15 min al aan het zweten, dus jas, trui en sjaal meteen uit. Dit zorgde voor heel wat meer sleur werk dus ‘vervloekten' we de dame van de I-site een beetje J Maar een dikke 2 uur verder gingen we een 50-tal meter hoger en was het meteen ijskoud en winderig. Dus toch maar bedankt, mevrouw van de I-site...

24-10-2010

Nu kunnen we tevreden naar Wellington trekken om afscheid te nemen van het noordereiland. In Wellington bezoeken we het Te Papa Museum. Een tof museum waar je actief kunt ontdekken.

25 t.e.m. 29-10-2010

Bluebird brengt ons naar Picton. Vanuit Picton kan je uitstappen doen in de Marlborough Sounds. We concentreren ons hier op de Queen Charlotte Track. Deze is 71 km lang. Wij doen hier delen van. De eerste dag gaan we met een gids zeekajakken. Super rustig en knap. Het water is zeer helder en je ziet vele (ongevaarlijke) kwallen en mossels. In de namiddag gaan we mountainbiken. Sommige mensen herinneren zich misschien nog zo'n gelijkaardige gebeurtenis in de Ardennen J Tja, ik denk niet dat Lev dit nog vaak gaat doen J Het was soms zeer stevig, maar toch niet zo stevig als toen in de Ardennen. Er lagen veel boomwortels op de track wat maakte dat het niet steeds makkelijk was... Maar wel knap uitzicht en achteraf (buiten zeer gat) zeer voldaan.

De volgende dag was het terug wandelen. We kozen voor The Top of the World track, 23 km dat we in 7 uur deden. En mensen, geen enkel wandelpad in Nieuw-Zeeland, is recht. Het is altijd bergop en bergaf. Goed voor de conditie zeker... Het was wel wat bewolkt en frisjes, maar toch een mooi stukje van Queen Charlotte.

30-10-2010

We verlaten Picton en rijden richting Marahau. Maar onderweg stoppen we in Richmond om te paragliden! Het wordt soms moeilijk om iets te vinden dat we nog NIET gedaan hebben J Daarenboven proberen we het wandelen ook wat af te wisselen met iets anders, want op de duur... We spreken af bij Steve thuis. We zijn 15 min te vroeg en Steve is er nog niet. We kijken wat rond en het lijkt ons allemaal maar semiprofessioneel... Maar dit blijkt achteraf helemaal niet zo te zijn. Steve is een toffe interessante kerel die een paragliding school runt. Hij heeft al heel wat afgereisd, zelfs in België! Je hebt wind nodig om te paragliden en hier was geen tekort aan J Vooral de opwaartse wind was overvloedig aanwezig. Deze zorgt ervoor dat je kan stijgen uiteraard, maar ooit moet je ook kunnen dalen natuurlijk. Maar dit was voor Steve geen probleem. Om te paragliden heb je niet veel nodig: geen motor of vliegtuig of dergelijke. Gewoon naar de top van een berg rijden. Uitrusting aandoen, 2 stappen naar voor, 2 stappen naar achter en terug 2 stappen naar voor. En je hangt lekker gezellig in de lucht. Zalig! Bij zo'n tandem zit je in een soort stoel (leerling vooraan), erg comfortabel. Steve had het wel niet zo met foto's J Op het laatste nippertje zei hij dat er in z'n auto nog enkele camera's lagen, maar Lev was niet op tijd om nog foto's te trekken. Absoluut zijn schuld niet want de camera's werkten alles behalve naar behoren. Maar ach, het draait om de ervaring hé. Achteraf nog een toffe babbel bij Steve thuis en een pint voor Lev J

31-10-2010

Vanuit Marahau verkennen we het Abel Tasman National Park. We doen nu een deel van de Coast Track. De watertaxi brengt ons naar Bark Bay. Onderweg zien we fur seals en Split Apple Rock. Vanaf Bark Bay wandelen we naar Anchorage Bay en liggen we daar nog een uurtje op het strand, zalig.

1 en 2-11-2010

We verkennen nu Golden Bay. Een prachtig stukje Nieuw-Zeeland. Een aanrader! We logeren 2 nachten in The Innlet, tot nu toe de beste hostel in Nieuw-Zeeland! Toffe eigenaars (Jonathan en Katie), zeer huiselijke gezellige sfeer, helemaal afgelegen in mooie natuur, bangelijke tuin + reuzennet over riviertje, geen tv wat dus maakt dat je nog eens toffe mensen ontmoet (Roberto: geboren in Afrika, opgegroeid in Duitsland, maar echte roots in Italië J Zeer goede smaak muziek J; Linda en Jochen: koppel uit Duitsland dat 2 maanden rondtrekt in N-Z en dan een maand naar Thailand gaat, allebei net afgestudeerd als leerkracht; en nog een heleboel anderen van wie we de naam niet kennen J)

We gaan eerst paardrijden. Ik heb best wat schrik, maar voor Lev wil ik m'n beste beentje voorzetten J Nadat ik de mensen van Cape Farewell Horse Treks degelijk heb gewaarschuwd dat ik dit nog nooit gedaan heb en best wat nerveus ben, krijg ik het braafste paard dat er is. We doen de Old Man Trek van 2,5 uur. Van een uitgebreide briefing is geen sprake: teugel naar links trekken om naar links te gaan, teugel naar rechts trekken om naar rechts te gaan en naar je toe trekken om te stoppen J Tja, zoveel wist ik al wel... Amper 5 minuten later, springen we op ons paard en off we go! Man, ik doe toch beetje in m'n broek zene... Maar Charlotte (de gids) zorgt voor een persoonlijke begeleiding. Ze legt uit dat het volgpaarden zijn, dus dat je niet al teveel moet doen. We rijden in een groep van 5 waarvan ik de enige leek ben. Lev rijdt op Homer, ik op Rocky (die trouwens bang is van rotsen J) Onderweg legt Charlotte zeer nauwkeurig uit wat gaat komen. Ze moedigt ook goed aan en geeft positieve feedback. Ze vertelt ook een beetje over Rocky. Hij loopt niet graag op de verharde weg, en verkiest daarom de zachte berm die soms nogal aan de smalle kant is J Sturen heeft nu geen zin, Rocky weet wat hij wil J We oefenen kort draf zodat ik later tijdens de trek niet schrik wanneer de paarden dit uit zichzelf doen (om boven te geraken op de zeer steile paden). Waaaaah!! Effe schrikken en mega goed vasthouden! (Maar naarmate de trip vordert, gaat ook dit gedeelte beter.) Lev heeft totaal geen moeite met het paardrijden. Het is eigenlijk een zeer rustige trek zonder snelle stukken, maar er zitten serieuze steile hellingen bij! Proficiat voor de paardjes! Na een uurtje vertrouw ik Rocky volledig. Wat een bangelijk braaf paard! Hij zorgt ervoor dat ik de trek heelhuids doorkom. Op de paden waar veel keien liggen, heeft Rocky veel tijd en aanmoediging nodig. Je ziet echt dat hij dit niet leuk vindt. Hij stopt vaak, kijkt achterom naar mij en wacht op lieve woorden J Zalig! Nu was het mijn beurt om hem te helpen J Ineens staan we op hoge bergen en ligt Old Man Rock (rots dat erg op gezicht lijkt) onder ons. We kunnen in de verte Farewell Spit en Wharariki Beach zien. We rijden door schapenweides, enz. Prachtig!!

De volgende dag gaan we naar Wharariki Beach, één van de mooiste stranden die we tot nu toe gezien hebben! De weg naar het strand loopt tussen groene schapenweiden die we tot nu toe vaak enkel vanuit de auto konden waarnemen. Hierna door duinen en dan een prachtig strand met enkele mooie rotsformaties in zee. Hierna relaxen en lezen in de tuin van The Innlet. Lev doet nog een spannende bushwalk uitgestippeld door eigenaar Jonathan. 's Avonds wilden we pannenkoeken eten (Anouk, zo'n voorgemaakt goedje zoals we een keer in Ozzie-land deden). Maar dit keer lukte het niet... Lev, zeer geduldig zoals hij is J, wilde de pannen door het huis gooien, dus zijn we maar in The Mussle Inn gaan eten. Lev heeft getrakteerd J Lief hé!

3 en 4-11-2010

Met spijt in het hart verlaten we The Innlet... Onderweg naar Nelson Lakes National Park stoppen we in Takaka om de Pupu Springs te bezoeken. Deze bronnen hebben het op één na helderste water ter wereld. Enkel in Alaska is er blijkbaar een plekje dat nog helderder moet zijn. Natuurlijk willen we dit met eigen ogen zien. Lang vertoeven we er niet maar het was de moeite, echt knap!

We rijden verder naar het kleine dorp St Arnaud om Lake Rotoiti te bezoeken. Één van de 2 meren in het nationaal park. Het dorp is een scheet groot en er is slechts 1 winkeltje dat geen vers vlees of vis verkoopt. Hiervoor moeten de inwoners naar Nelson rijden (een dik uur verder). We besluiten een wasje te doen en de volgende dag het meer te verkennen. We wilden graag een roeibootje huren, maar dit ging ineens niet... Het weer was niet denderend dus leek kajakken wat frisjes. Dan maar een wandeling voor de verandering J