Bangkok: weerzien van Koen en Dirk!
Hellokes allemaal!
Ons laatste dagje gaat nu van start. Gisteren was super!!! Zalig om de eerste vrienden na 3 maanden terug te kunnen vastpakken!
Heel onze reis zijn we super gezond geweest, alleen nu op het laatste heeft Bangkok Lev de das omgedaan... De hitte en de airco zijn hiervan de oorzaak. Geen koorts of zo, wel veeeeeeel gesnotter... Ocharme...Bangkok is wel zo'n beetje zoals we verwacht hadden: druk, maar knappe tempels en boedha's. Lekker eten, goedkope spulletjes, vriendelijke mensen, enz.Alleen zo'n laffe warmte in de winteren zoveel smog hadden we niet verwacht. Een ritje in een tuktuk verkort jouw levensjaren meteen met 10!
Zo meteen vertrekken we naar Koen en Dirk en gaan we nog een hele dag tempels bezoeken, de Chinese wijk onveilig maken en gewoonweg hard genieten van elkaar!
Morgen genieten we dan weer van thuis!
Mercikes allemaal voor jullie lieve woorden op de blog. Het was niet altijd makkelijk om deze up to date te houden, maar het was het dubbel en dik waard!
Dikke knuffels,
Lev en Laïla
Hier is het dan.
9-11-2010
We rijden speciaal voor mijn liefste Lev naar Wanaka. Want hij wil daar graag gaan canyonen. Ik twijfel of ik dit durf, maar nadat ik de prijs heb gezien, was de knoop makkelijk doorgehakt J We logeren 2 nachten in YHA, in een dorm. We leggen er ons stilaan bij neer: dorm = slechte tot zeer slechte nachtrust door gesnurk... De eetruimte heeft zicht op het meer en de bergen met besneeuwde toppen, prachtig! Wanaka is een klein maar gezellig modern stadje. 's Avonds zien we in de tv-zaal de film 'Mao's last dancer'. Ontroerende en mooie film over een Chinese balletdanser onder het strenge communistische regime.
10-11-2010
Vandaag ben ik gaan canyonen. En mensen, dit is AWSOME. We waren met zijn 4: ikzelf, de gids Anette en een koppel uit New York Cristine en Andrew.
Normaal ging ik eerst de goedkoopste doen, de Niger Stream. Toen ik had gebeld hadden de mensen van Deep Canyon, het bedrijf waarmee ik ben gegaan, al gezegd dat er 2 mensen hadden geboekt voor de Big Nige, een iets uitdagendere trip op dezelfde stroom.
Uiteindelijk toch beslist om deze mee te doen en het was de extra 60NZ$ meer dan waard.
Het begin was op zich al een uitdaging. Een canyon begint boven aan een heuvel/berg, dus eerst een 40 minuten steil naar boven klauteren, net niet op handen en voeten. Al goed want al de uitrusting moest je zelf mee naar boven dragen. Boven aangekomen trekken we alles aan en krijgen een kleine uitleg over de werking van het abseilen en de veiligheid. Dan het echte werk. Een tocht van 4u non stop actie: abseilen in en onder watervallen. Jumps van rotsen van 8m hoog. Glijden van rotsen, soms met voeten eerst, soms met kop eerst. M.a.w. adrenaline rush tot en met. Ik kan het iedereen aanbevelen en dit is zeker iets dat den deze nog eens gaat doen in Frankrijk, waar canyonen zijn geboorte kent .J
Ik (Laïla) heb van deze dag gebruik gemaakt om een wasje te doen en onze laatste dagen in Kiwi-land te plannen.
11-11-2010
Onze laatste ‘nature-stop' is Milford Sound in Fiordland. Naar 't schijnt regent het hier zeer veel maar is het toch de moeite. Onderweg naar Milford boeken we een boottrip voor de volgende dag. Je kan ook de bekende Kepler Track of Milford Track doen, maar dit zijn meerdaagse wandeltochten en daar hebben we spijtig genoeg geen tijd meer voor... De rit naar Milford is magisch: hoge bergtoppen in de mist. We boeken 2 nachten in de enige hostel die er is, Milford Lodge. Weer een dorm want een double was er niet meer. Maar wonder bij wonder... we zijn zo moe dat we bijna niets horen en dus eindelijk wat slaap kunnen inhalen J
12-11-2010
Onze boottrip is pas om 16u00 dus wilden we hiervoor nog een wandeling in de buurt maken. We dachten dat een beetje regen ons niet zou afschrikken... Maar het waren bakken regen, non stop... En we hebben geen regenjas bij. We kunnen dit ook niet ontlenen of zo, dus houden we ons wat bezig in de lounge van de lodge. Er is geen tv. Er is internet maar heel duur. Gelukkig kan je gezelschapsspelletjes spelen. Dit keer win ik van Lev met Yahtzee J Er blijft ook heel de dag dikke mist hangen. Langs de ene kant speciale sfeer, langs de andere kant zie je niet hoe hoog de bergtoppen eigenlijk reiken... We vrezen een beetje voor de boottocht... Maar al bij al toch blij dat we die gedaan hebben. Door de regen zijn er vele tijdelijke watervallen. Deze lijken hier en daar uit de bergwanden te stromen. Een beetje alsof de bergen treuren J Het was zeker knap, maar ik denk nog meer de moeite bij helder weer.
13-11-2010
Vroeg op want we moeten vandaag een dikke 5 uur rijden naar Dunedin. Natuurlijk begint het op te klaren in Milford Sound wanneer we vertrekken... Nog snel enkele foto's en onderweg een stop aan Mirror Lake. Ik blij natuurlijk, want wilde graag een foto van een weerspiegeling in het water. We stoppen ook in Queenstown waar Lev het vervolg op z'n boeken koopt. Hier heeft hij toch een week naar gezocht. Tijd voor een bunjeejump is er niet meer... (Ik had het toch niet gedaan J) Wanneer we arriveren in Dunedin, een stad van Schotse origine, is het eerste wat we horen doedelzakken. Mooi mooi! We duiken meteen de stad in en bezoeken de Botanic Garden. 's Avonds gaan we uit eten. In het Italiaans restaurant ‘Etrusco', op aanraden van de lieve snurker in Fox Glacier. Hij was Italiaans dus moest er wel iets van kennen zeker. En inderdaad, overheerlijk!!!
14-11-2010
Het schiereiland Otago Peninsula staat bekend voor z'n kolonie albatrossen. Natuurlijk wil Lev deze grote vogels van dichtbij bekijken J Ze zijn echter aan het broeden en daarom is het grote kijkplatform gesloten om de dieren rust te bieden. In de verte konden we 2 albatrossen spotten. Het is een zeer winderige dag (goed voor de zweefvliegende albatrossen) wat maakt dat we nogal snel terug doorrijden. Ik wou graag Tunnel Beach zien en na wat zoeken en hulp van the locals, vinden we deze plek ook. Prachtig!!! (Maar wat een wind!! Eng zelfs!) We komen tijdens onze walk een ouder koppel tegen dat ons vertelt dat de tunnel lang geleden gegraven werd door een vader wiens dochter zeer ziek was. De dokter had gezegd dat het gezond was voor haar om elke dag aan dit stuk strand te komen zwemmen. MAAR het meisje verdronk en de vader natuurlijk kapot van 't verdriet... Triest hé... Wanneer Lev en ik door de tunnel gingen, zagen we op het einde niet enkel het licht, maar ook een verliefd koppel dat lag te smakken J Ze waren zo lief om even te pauzeren en wezen ons een zeehond aan dat lag te rusten op een rots. Je kon hem gaan aaien als je wou. Wij zijn toch maar op een 2-tal meter van de seal gebleven J Hierna nog gestopt aan Hampden Beach om de Moeraki Boulders te zien. Ronde rotsen die hun vorm te danken hebben aan erosie. Dit levert dus soms knap werk op. Tegen 19u komen we aan in Christchurch, onze laatste kiwi-slaapplaats. We boekten 3 nachten in een toffe hostel waar slechts plaats is voor 14 gasten.
15-11-2010
We leveren onze huurauto in en gaan wat shoppen in de stad. In the Arts Centre hebben ze prachtig houtwerk, maar duur en moeilijk heel thuis te krijgen... Toch vinden we nog enkele andere cadeautjes. Waaronder 1 voor mij! J Zo'n uurwerkje aan een ketting. Els Becu was wel de trendsetter hierin J
Verhalen volgen nog...Er was iets mis met de USB-stick en kreeg het document niet open om het daarna op de blog te kunnen zetten...
Kiwi-land, part 2
Hallo iedereen!
Nogmaals bedankt voor de reacties! We lachen hier wat af als we ze allemaal lezen! Tof tof!
We zijn vorige keer iets vergeten over The Innlet (verblijf in Golden Bay). Dit kan je eerst lezen als je wilt. En dan gaat alles gewoon verder!
Jochen en Linda was Duits koppel dat we leerden kennen in The Innlet. We slapen in dezelfde kamer als hen. Er slaapt nog een 5de persoon op de kamer die we niet echt goed hebben leren kennen... Jochen en Linda waren al een dag eerder in The Innlet dan wij. 's Nachts waarschuwden ze ons dat die 5de persoon nogal snurkt... Ze hadden zelfs oordopjes bij de hand. En inderdaad, non stop gesnurk... Lev gaf het na een uur op en ging in de living slapen. Ik hield het een kwartier langer vol, maar ben dan uit m'n bed gesprongen en die vent wakker gaan schudden... Ik probeerde het op een heel rustige manier te doen, maar ben er maar half in geslaagd vrees ik... Na enkele porren, kwam er een wezen helemaal van onder z'n deken vandaan en bekeek me raar en slaperig. Ik vroeg of hij zich niet kon omdraaien of zo want dat hij hard snurkt en niemand een oog kon dichtdoen. Antwoord: 'oké'. Linda en Jochen bekeken me als een heldin want hun oordopjes werkten niet. (Ik had ze anders wel in onze snurker z'n neus willen duwen, maar dat gaat te ver hé...) Nu was er volledige stilte in de kamer, maar ik voelde me schuldig dat ik die persoon had wakker gemaakt... Natuurlijk konden we ook niet met z'n vieren in de living gaan slapen... De snurker probeerde een half uur wakker te blijven denk ik, en ging dan maar in de living slapen. Lev werd dus afgelost en kon terug in z'n bedje komen slapen. De volgende dag is Jochen aan Jonathan gaan vragen voor een andere kamer denken we, en in plaats daarvan, kreeg de snurker een andere kamer. Wel een beetje erg voor hem hé, maar het was echt niet te houden... De dag dat we vertrokken, zeiden we goeiedag, maar we kregen geen reactie terug J Af en toe maken we dus ook vijanden hier tijdens onze reis J
5-11-2010
We rijden richting Punakaiki. Onderweg stoppen we aan de Buller River om over de langste swingbridge (van N-Z) te wandelen. Je kan ook met een jetboat over de rivier varen/zweven. Vermits ze graag nog extra passagiers willen voor de jetboat, bieden ze ons de rit aan voor 50$ ipv 85$. Natuurlijk gaan we hier op in. En het was best graaf! We zaten met nog een ander koppel uit de UK in de boot, maar die waren enkele jaartjes ouder. Cool dat ze dit deden! Zo'n jetboat scheurt tegen hoge snelheid langs de rotsen en maakt hier en daar een volledige draai. Super kick!
In Westport gaan we boodschappen doen. We zijn uitgehongerd en eten in de auto snel een boterham en koffiekoek. Ik kijk 2 seconden weg van m'n schatje en rarara... bad things happen J Lev heeft ineens de achteruitkijkspiegel in z'n handen... (Misschien wou hij zien of er nog eten tussen z'n tandjes zat...?) Hij kijkt me als een onschuldige puppie aan en ik kan alleen maar in de slappe lach schieten. Na een telefoontje met het verhuurbedrijf, laten we de spiegel plakken en mogen we het bewijsje (slechts 10$) in Christchurch binnen brengen. Na dit avontuur rijden we tot in Punakaiki. We boeken 2 nachten in Te Nikau Retreat. Verschillende lodges die gelegen zijn in de bush en 10min van de zee. 's Avonds komt Lev een bekend gezicht tegen...onze snurker van The Innlet... Gelukkig hebben we een 2-persoonskamer J
6-11-2010
We konden niet 2 nachten in dezelfde kamer blijven dus moeten we 's morgens verhuizen naar een andere lodge. We krijgen wel de mooiste kamer die Te Nikau Retreat te bieden heeft! Veel ramen die uitkijken op de groene kruinen van de verschillende bomen. Prachtig! De lodge heeft ook een groot terras en we hebben het helemaal voor ons alleen! (Pas 's avonds komen er 4 Italianen bij.) We doen een snelle uitstap naar de Pancake Rocks waar je tijdens hoogtij het water uit de ‘blowholes' ziet spuiten. Tja, de westkust is ruig en prachtig! Hierna gaan we snel terug naar onze lodge en relaxen we een hele namiddag in het zonnetje. Met een boek, een hapje, een glaasje rum-cola en een glaasje wijn. O ja, en Lev wint een spel schaken van mij... L 's Avonds gaan we naar de zonsondergang kijken op het strand. Mooie afsluiter van een zalige dag!
7-11-2010
Onderweg naar Hokitika. Weer boeken we 2 nachten. Dit keer in een mindere hostel... Ik heb wel 40 haren van m'n bedlakens mogen plukken... Ach, af en toe moeten we het met wat minder doen zeker... We bezoeken Lake Matheson dat bekend staat voor z'n spiegelreflexen van de bergen in het meer. Jammer genoeg is het te bewolkt en kan je er niet veel van zien. We proberen het morgen of overmorgen nog eens.
8-11-2010
Gelukkige verjaardag mama!!!
Lev en ik hebben weer een vermoeiende nacht achter de rug... We slapen met 3 personen op een kamer voor 4, maar natuurlijk moet die ene persoon SNURKEN!! Grrrrrrr...ik begin een hekel te krijgen aan dorms... Midden in de nacht dan maar opgestaan en uit de auto de I-Pod gaan nemen. Muziek is beter dan gesnurk. Daarbovenop waren die 40 haren van een ander niet de enige bewoners van m'n bed. Er zaten ook voldoende vlooien aan m'n voeten zodat ik die bijna heb opengekrabd... 's Morgens een douche. Er zijn nergens sloten op de deuren en dit houdt dan ook 2 meiden niet tegen om binnen te vallen terwijl ik sta te douchen... Die 2de griet mocht het hebben! Kunnen de mensen niet kloppen of wat??!! Allé, geen goed begin dus van de dag... Om 9u10 worden we verwacht bij Fox Glacier Guiding. Gelukkig achter de hoek van onze hostel J De organisatie is wat minder. We stonden al een kwartier aan te schuiven en wanneer het aan ons was, vroeg de dame of we nog even konden wachten (en dus opnieuw aanschuiven) omdat ze nu liefst de mensen verder helpt die een toer hadden geboekt met een helikopter... Ach, vanaf dan kon het alleen maar beter worden zeker J En inderdaad. We doen de ‘The Nimble Fox'. Een 6 à 7 uur durende glacier wandeling. We krijgen schoenen en kunnen handschoenen, regenjas, enz. ontlenen. Wanneer we aan het ijs komen, krijgen we ook een Alpinestock en crampons (stijgijzers). Er zijn veel wolken maar dit zorgt voor een speciale sfeer. Heel koud is het niet. Lev en ik zitten in de groep bij gids Scott (een Amerikaan). In onze groep zit nog een Nederlands koppel uit Utrecht en een Duits koppel. Scott vind op de glaciers een nieuw plekje. Nadat hij het helemaal veilig heeft gemaakt voor ons, kunnen diegenen die willen kruipen en glijden tussen de glaciers. Scott z'n broek was nogal vuil en dit schrikte de mannen af J Enkel de vrouwen en de Duitser begaven zich op het glad ijs. Ik kwam er als vuilste uit... Maar het was de moeite! Vooral benden aan de glaciers was er veel zand wat het ijs nogal een vuile look geeft. Natuurlijk zijn de witte en blauwe kleuren van het ijs het mooist. Een toffe gevulde dag!
New Zealand, part 1
Hallo iedereen!
Het heeft even geduurd...maar hier is wat leesvoer. Geniet ervan!
12-10-2010 t.e.m. 14-10-2010
Met droefheid in ons hart nemen we vandaag afscheid van Ozzie-land. Het was een buitengewone ervaring waar we nog vaak over zullen praten en dromen. Maar vandaag zetten we ook onze voetjes op Niew-Zeelandse bodem! En zo kan een nieuw avontuur starten.
Auckland: koud en regenachtig... We doen het hier rustig aan en lezen wat in onze reisgidsen daar we niet goed weten wat we allemaal willen zien in Nieuw-Zeeland. Ik koop nog een warme trui, kousen en trekkersschoenen. We vinden nog enkele cadeautjes om weg te schenken en doen 's avonds een cinemake. Tis te zeggen, voor het eerst in ons leven een I-Max-movie. Dat is net hetzelfde maar dan op een über groot scherm. We zien de film ‘Inception'. Viel goed mee! Terwijl wij in de cinema zitten, staan duizenden mensen te kelen op het live concert van Metallica... Verdorie toch, waarom wist ik dat niet!!! ?? In de fameuze Skytower is een info-stand (hier in N-Z noemen ze dit 'I-sites') waar we besluiten de goedkoopste auto te huren die te vinden was. En dit is vrij goed gelukt! We rijden 32 dagen rond met een Nissan Sunny voor 15 euro per dag, verzekering all-inclusive! Nu hopen dat we in Christchurch geraken... J Het was een serieus wikken en wegen wat het beste uitkwam voor ons...een auto of een campervan? Naar onze berekeningen en afwegingen kwam de auto voordeliger uit.
First stop with the Nissan: het schiereiland Coromandel Peninsula! (Eigenlijk eerst Subway...J Op een lege maag kan je niet rijden hé...) In het dorp Thames kopen we een N-Z gsm-nummer en doen we een terrasje in de ZON. Hierna een korte wandeling in Kauaeranga Valley waar we vele mooie boomvarens zien. Dé boom van N-Z! We rijden door naar Coromandel om te overnachten in de YHA. Prachtige route met zonsondergang!! Je begrijpt meteen waarom Lord of the Rings hier is opgenomen!
15-10-2010
Onderweg naar Whitianga besluiten we een wandeling te doen naar Castle Rock. Maar blijkbaar hebben ze in N-Z een sterk tekort aan bewegwijzering...en nemen we een verkeerde wandelroute. Tis te zeggen, we belanden in de rimboe en hebben eigenlijk een machette nodig om vooruit te geraken... Maar Lev en ik zijn niet vies van een iets ‘stevigere' wandeling en zetten door. Tot er echt NIETS te zien is en het zweet van ons lijf loopt... Beetje teleurgesteld, maar vooral boos op N-Z J keren we terug naar de auto. We stoppen verder bij Waiau Falls waar Lev zeer gedurfd het zweet van zich afspoelt in het ijskoude water. Ik kijk warm toe en lach J Overnachting in Cat's Pyjamas.
16-10-2010 t.e.m. 18-10-2010
HAPPY BIRTHDAY NADIA!!! We trekken naar Hahei om de prachtige Cathedral Cove te bezichtigen. Het lijkt wel een paradijselijke scène uit één of andere film! Na een kort bezoek rijden we naar Rotorua waar we 3 nachten in Regent Flashpackers slapen. Een nieuwe hostel gerund door toffe homo's! Het eerste wat je leest in Rough Guide over Rotorua, is: 'You smell Rotorua long before you see it.' Dus Lev en ik meteen daarheen J En inderdaad...Rotorua riekt naar rotte eieren... Het is hét vulkanische centrum van North Island. De geur komt van de verschillende mineralen zoals, zwavel, ijzer, enz. die in de kokende meren en geisers zitten. Anderzijds zorgen deze mineralen voor de mooie pastel-kleuren in de meren. In Rotorua is ook heel wat te doen rond de Maori. Zo bezoeken we Te Puia in het Whakarewarewa Reservaat. (Valt het jullie ook op dat de plaatsnamen in N-Z niet te doen zijn?! Swat...) Dit is een knap park waar je een hele dag tussen de modderpoelen, uitbarstende geisers, stomende meren, enz. kunt rondwandelen. Een gids is inbegrepen en maakt alles wat leerrijker. We worden op traditionele wijze ontvangen in een (nagemaakt) Maori dorp in het park. Heel graaf en tof! Uiteraard vindt hier een zang- en dansvoorstelling plaats met als topper de 'haka'. (interessant tong-werk... J) In Sydney zagen we ook al een korte voorstelling (als reclamestunt voor N-Z) en ginder waren de Maori-mannen toch nog een tikkeltje grelliger. Verder zien we de kiwi-vogel, de weefzaal en het houtatelier. In deze laatste 2 werd ook echt gewerkt, knap knap! Het was een interessante maar natte dag. 's Avonds uiteraard skypen met onze jarige!! Jipie hoera!!
De volgende dag moeten we er op tijd uit. Niet alleen om uit te checken, maar ook om op tijd in Wai-O-Tapu te zijn. Hier ligt de 'Lady Nox Geyser', die iedere ochtend om 10u15 van zich laat horen. Prachtig, en raar tegelijk dachten we bij onszelf, dat de natuur zo stipt kan zijn. Maar niets is minder waar. Als we aankomen aan de geiser, zit de tribune al aardig vol. Een parkopzichter laat (zoals iedere ochtend om 10u15) een pakje biologische zeep in de geiser vallen. Dit doet de spanning van het wateroppervlak zakken waardoor de geiser uitbarst. Handig middel om de toeristen te vermaken... (We prefereren beide dan toch de natuurlijke uitbarsting van de dag ervoor in Te Puia.) In Wai-O-Tapu is ook een wandelroute die je langs ingestorte vulkaankraters, zwavelmeren, kokende modderpoelen en nog veel meer leidt. Je ziet alles borrelen en overal komt stoom uit. De geurtjes zijn niet te onderschatten! Zeer knap om te zien, maar ben toch blij dat we in een landje leven waar de grond wat rustiger is. Na onze vulkanische wandeling rijden we verder naar Taupo. Hier maken we een wandeling langs de Waikato River en de Huka Falls. De wit schuimende stroomversnellingen zijn een voorproefje voor morgen, want dan gaan we raften!
19-10-2010
Eindelijk een land waar ‘raften' echt ‘raften' is. We kiezen voor de rivier Rangitaiki, die zowel stukken grade 2, 3 als 4 heeft. Er bestaat nog een grade 5 en 6, maar we wilden niet té overmoedig zijn, dus... Grade 5 is trouwens de maximum dat je kan doen, want grade 6 is enkel voor ervaren rafters. Het mag niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden. Grade 6 wil trouwens niet perse zeggen dat er hogere watervallen zijn, het wil eigenlijk gewoon zeggen dat de kans op verdrinking (doordat je bv. uit de boot valt en komt vast te zitten onder water) groter is. Te groot dus om met een stel toeristen aan te beginnen.
We kiezen voor de mannen van 'Wet 'n Wild'. Gelukkig dat dit mannen waren want wat de toeristen betreft was Lev de enige vent! Ons gezelschap telt nog 2 zussen van Australië en 2 vriendinnen van the UK. We krijgen allen een zeer aantrekkelijke outfit (schoeisel, trui, dik wet suit, jas en zwemvest) die ons lekker warm houdt tijdens het raften. Alleen de wetsuit aan en uit krijgen is niet simpel... We worden in 2 groepen verdeeld. Lev en ik zitten bij de 2 zussen uit Darwin en 2 gidsen. Na een belangrijke en interessante briefing (al 78 mensen zijn uit de boot gevallen op deze rivier) wagen we het erop. Het duurt echter niet lang of één van de zussen valt uit de boot. Goed gebrieft dat we waren, kon ze zich vasthouden aan het touw langs de buitenkant van de boot en werd ze via zwemvest terug in de boot getrokken door haar zus en Lev. Ik had het eerlijk gezegd laat door dat ze overboord was gevallen daar ik zelf van m'n plaatske wipte en ondersteboven lag, maar dan in de boot J (Ik zat dus aan de goede zijde van de boot J) The Darwin Sister was snel oké, dus konden we er allen eens goed mee lachen J Voor de rest geen drenkelingen of zo, gewoon lekker raften door schuimend water. Bangelijk!! We zijn klaar voor een grade 5!
20-10-2010 en 21-10-2010
Vermits het weer niet toelaat dat we de Tongariro Crossing doen, blijven we wat langer op het noordeiland... Maar dit wachten maakt ons een beetje lui en hierdoor snakken we toch even naar thuis... We rijden naar Napier want daar is het wel mooi weer J Napier is een Art Deco stad die helemaal opnieuw gebouwd is na de grote aardbeving in 1931. We logeren in een heel gezellig huis waar we een ruime 2-persoonskamer hebben. In dit stadje doen we niet veel buiten een lekkere ijscrème eten en relaxen in Ocean Spa.
Next stop: Wanganui. Ook zeer mooie verblijfplaats met een ietwat eigenaardige eigenaar. In de lodge drinken we overheerlijke Sauvignon Blanc en laat Lev zich helemaal gaan op de trampoline die in de tuin staat. (Z'n Peter Pan-syndroom sloeg even toe...)
22-10-2010
Hip hip hoera voor Stijntje!!! Gelukkige verjaardag!!
Onderweg naar Turangi voor de Tongariro Alpine Crossing want het weer belooft zaterdag goed te zijn. Op aanraden van de eigenaar van Tamara Lodge, rijden we langs de Wanganui River Road en stoppen we bij een echt Maori dorp, knap knap!
We boekten 2 nachten in A+ Lodge, bij een nog eigenaardigere eigenaar als hiervoor... J Nog even bellen met de I-site die gelukkig groen licht geven om zaterdag de crossing te doen. Ze waarschuwen wel dat het zeer koud is en dat je verschillende lagen kledij, handschoenen, muts, sjaal, enz. moet dragen. Tja, we zijn niet echt voorzien op een wintervakantie, dus nemen we kousen i.p.v. handschoenen. Een sjaaltje/haarband/muts in één kopen we allebei. Ik ben toch wat bang voor de kiekeboebels en koop nog een thermische (onder)broek. 's Avonds vroeg in bed want we moeten om 7u30 klaar staan.
23-10-2010
Een shuttlebus pikt ons op aan de lodge en brengt ons naar het beginpunt van de crossing (Mangatepopo) en komt ons achteraf halen aan het eindpunt (Ketetahi) en brengt ons terug naar de lodge. De Togariro Alpine Crossing is 19,4 km en door de sneeuw heeft het ons toch 8 uur gekost. Er zaten best heftige stukken tussen, maar iedereen kan dit doen. De zon, blauwe hemel, sneeuw, machtige landschappen, enz. zorgden ervoor dat deze wandeling zeker het wachten waard was. Toen we aan de crossing begonnen, waren Lev en ik na 15 min al aan het zweten, dus jas, trui en sjaal meteen uit. Dit zorgde voor heel wat meer sleur werk dus ‘vervloekten' we de dame van de I-site een beetje J Maar een dikke 2 uur verder gingen we een 50-tal meter hoger en was het meteen ijskoud en winderig. Dus toch maar bedankt, mevrouw van de I-site...
24-10-2010
Nu kunnen we tevreden naar Wellington trekken om afscheid te nemen van het noordereiland. In Wellington bezoeken we het Te Papa Museum. Een tof museum waar je actief kunt ontdekken.
25 t.e.m. 29-10-2010
Bluebird brengt ons naar Picton. Vanuit Picton kan je uitstappen doen in de Marlborough Sounds. We concentreren ons hier op de Queen Charlotte Track. Deze is 71 km lang. Wij doen hier delen van. De eerste dag gaan we met een gids zeekajakken. Super rustig en knap. Het water is zeer helder en je ziet vele (ongevaarlijke) kwallen en mossels. In de namiddag gaan we mountainbiken. Sommige mensen herinneren zich misschien nog zo'n gelijkaardige gebeurtenis in de Ardennen J Tja, ik denk niet dat Lev dit nog vaak gaat doen J Het was soms zeer stevig, maar toch niet zo stevig als toen in de Ardennen. Er lagen veel boomwortels op de track wat maakte dat het niet steeds makkelijk was... Maar wel knap uitzicht en achteraf (buiten zeer gat) zeer voldaan.
De volgende dag was het terug wandelen. We kozen voor The Top of the World track, 23 km dat we in 7 uur deden. En mensen, geen enkel wandelpad in Nieuw-Zeeland, is recht. Het is altijd bergop en bergaf. Goed voor de conditie zeker... Het was wel wat bewolkt en frisjes, maar toch een mooi stukje van Queen Charlotte.
30-10-2010
We verlaten Picton en rijden richting Marahau. Maar onderweg stoppen we in Richmond om te paragliden! Het wordt soms moeilijk om iets te vinden dat we nog NIET gedaan hebben J Daarenboven proberen we het wandelen ook wat af te wisselen met iets anders, want op de duur... We spreken af bij Steve thuis. We zijn 15 min te vroeg en Steve is er nog niet. We kijken wat rond en het lijkt ons allemaal maar semiprofessioneel... Maar dit blijkt achteraf helemaal niet zo te zijn. Steve is een toffe interessante kerel die een paragliding school runt. Hij heeft al heel wat afgereisd, zelfs in België! Je hebt wind nodig om te paragliden en hier was geen tekort aan J Vooral de opwaartse wind was overvloedig aanwezig. Deze zorgt ervoor dat je kan stijgen uiteraard, maar ooit moet je ook kunnen dalen natuurlijk. Maar dit was voor Steve geen probleem. Om te paragliden heb je niet veel nodig: geen motor of vliegtuig of dergelijke. Gewoon naar de top van een berg rijden. Uitrusting aandoen, 2 stappen naar voor, 2 stappen naar achter en terug 2 stappen naar voor. En je hangt lekker gezellig in de lucht. Zalig! Bij zo'n tandem zit je in een soort stoel (leerling vooraan), erg comfortabel. Steve had het wel niet zo met foto's J Op het laatste nippertje zei hij dat er in z'n auto nog enkele camera's lagen, maar Lev was niet op tijd om nog foto's te trekken. Absoluut zijn schuld niet want de camera's werkten alles behalve naar behoren. Maar ach, het draait om de ervaring hé. Achteraf nog een toffe babbel bij Steve thuis en een pint voor Lev J
31-10-2010
Vanuit Marahau verkennen we het Abel Tasman National Park. We doen nu een deel van de Coast Track. De watertaxi brengt ons naar Bark Bay. Onderweg zien we fur seals en Split Apple Rock. Vanaf Bark Bay wandelen we naar Anchorage Bay en liggen we daar nog een uurtje op het strand, zalig.
1 en 2-11-2010
We verkennen nu Golden Bay. Een prachtig stukje Nieuw-Zeeland. Een aanrader! We logeren 2 nachten in The Innlet, tot nu toe de beste hostel in Nieuw-Zeeland! Toffe eigenaars (Jonathan en Katie), zeer huiselijke gezellige sfeer, helemaal afgelegen in mooie natuur, bangelijke tuin + reuzennet over riviertje, geen tv wat dus maakt dat je nog eens toffe mensen ontmoet (Roberto: geboren in Afrika, opgegroeid in Duitsland, maar echte roots in Italië J Zeer goede smaak muziek J; Linda en Jochen: koppel uit Duitsland dat 2 maanden rondtrekt in N-Z en dan een maand naar Thailand gaat, allebei net afgestudeerd als leerkracht; en nog een heleboel anderen van wie we de naam niet kennen J)
We gaan eerst paardrijden. Ik heb best wat schrik, maar voor Lev wil ik m'n beste beentje voorzetten J Nadat ik de mensen van Cape Farewell Horse Treks degelijk heb gewaarschuwd dat ik dit nog nooit gedaan heb en best wat nerveus ben, krijg ik het braafste paard dat er is. We doen de Old Man Trek van 2,5 uur. Van een uitgebreide briefing is geen sprake: teugel naar links trekken om naar links te gaan, teugel naar rechts trekken om naar rechts te gaan en naar je toe trekken om te stoppen J Tja, zoveel wist ik al wel... Amper 5 minuten later, springen we op ons paard en off we go! Man, ik doe toch beetje in m'n broek zene... Maar Charlotte (de gids) zorgt voor een persoonlijke begeleiding. Ze legt uit dat het volgpaarden zijn, dus dat je niet al teveel moet doen. We rijden in een groep van 5 waarvan ik de enige leek ben. Lev rijdt op Homer, ik op Rocky (die trouwens bang is van rotsen J) Onderweg legt Charlotte zeer nauwkeurig uit wat gaat komen. Ze moedigt ook goed aan en geeft positieve feedback. Ze vertelt ook een beetje over Rocky. Hij loopt niet graag op de verharde weg, en verkiest daarom de zachte berm die soms nogal aan de smalle kant is J Sturen heeft nu geen zin, Rocky weet wat hij wil J We oefenen kort draf zodat ik later tijdens de trek niet schrik wanneer de paarden dit uit zichzelf doen (om boven te geraken op de zeer steile paden). Waaaaah!! Effe schrikken en mega goed vasthouden! (Maar naarmate de trip vordert, gaat ook dit gedeelte beter.) Lev heeft totaal geen moeite met het paardrijden. Het is eigenlijk een zeer rustige trek zonder snelle stukken, maar er zitten serieuze steile hellingen bij! Proficiat voor de paardjes! Na een uurtje vertrouw ik Rocky volledig. Wat een bangelijk braaf paard! Hij zorgt ervoor dat ik de trek heelhuids doorkom. Op de paden waar veel keien liggen, heeft Rocky veel tijd en aanmoediging nodig. Je ziet echt dat hij dit niet leuk vindt. Hij stopt vaak, kijkt achterom naar mij en wacht op lieve woorden J Zalig! Nu was het mijn beurt om hem te helpen J Ineens staan we op hoge bergen en ligt Old Man Rock (rots dat erg op gezicht lijkt) onder ons. We kunnen in de verte Farewell Spit en Wharariki Beach zien. We rijden door schapenweides, enz. Prachtig!!
De volgende dag gaan we naar Wharariki Beach, één van de mooiste stranden die we tot nu toe gezien hebben! De weg naar het strand loopt tussen groene schapenweiden die we tot nu toe vaak enkel vanuit de auto konden waarnemen. Hierna door duinen en dan een prachtig strand met enkele mooie rotsformaties in zee. Hierna relaxen en lezen in de tuin van The Innlet. Lev doet nog een spannende bushwalk uitgestippeld door eigenaar Jonathan. 's Avonds wilden we pannenkoeken eten (Anouk, zo'n voorgemaakt goedje zoals we een keer in Ozzie-land deden). Maar dit keer lukte het niet... Lev, zeer geduldig zoals hij is J, wilde de pannen door het huis gooien, dus zijn we maar in The Mussle Inn gaan eten. Lev heeft getrakteerd J Lief hé!
3 en 4-11-2010
Met spijt in het hart verlaten we The Innlet... Onderweg naar Nelson Lakes National Park stoppen we in Takaka om de Pupu Springs te bezoeken. Deze bronnen hebben het op één na helderste water ter wereld. Enkel in Alaska is er blijkbaar een plekje dat nog helderder moet zijn. Natuurlijk willen we dit met eigen ogen zien. Lang vertoeven we er niet maar het was de moeite, echt knap!
We rijden verder naar het kleine dorp St Arnaud om Lake Rotoiti te bezoeken. Één van de 2 meren in het nationaal park. Het dorp is een scheet groot en er is slechts 1 winkeltje dat geen vers vlees of vis verkoopt. Hiervoor moeten de inwoners naar Nelson rijden (een dik uur verder). We besluiten een wasje te doen en de volgende dag het meer te verkennen. We wilden graag een roeibootje huren, maar dit ging ineens niet... Het weer was niet denderend dus leek kajakken wat frisjes. Dan maar een wandeling voor de verandering J
Onze laatste verhalen over Ozzie-land...
Het ontbrekende stukje...:
14-09-2010
Na nog enkele honderden kilometers te hebben gereden komen we in de namiddag aan in Airlie Beach. Klein gezellig kuststadje dat gefocust is op een jong publiek. Eén hoofdstraat en een aangemaakte lagune aan de zee die wel zeer mooi is. We gaan eerst eens horen bij 'Oz-sail', bij wie we onze zeiltocht hebben geboekt, of alles nog in orde is. Een zeer energieke jongedame aan de balie legt ons uit dat het nog niet 100% zeker is dat onze trip doorgaat. Het hangt af van het aantal inschrijvingen. De volgende dag moeten we terugkomen en dan zullen ze ons meer uitleg kunnen geven. We zijn in Australië, dus ‘no worries'. We gaan alvast een kleine verkenningstocht doen. Ook even op internet. De makkelijkste manier om dit te doen: gewoon even Mc Donalds binnen springen. Niet het snelste internet, maar het is gratis. In McDonalds komen we Chris tegen. Een gezellige Canadees die mee op onze Fraser Island tour zat. We drinken 's avonds nog iets samen en parkeren onze camper op een zandweg achter het café 'Magnums' waar we gezellig ‘illegaal' slapen.
15-09-2010
‘s Morgens vroeg uit de veren, zoals altijd hier. We parkeren de van op de parking van de lagune en nemen onze tijd voor een lekkere boterham met nutella en confituur. Tegen 9u30 krijgen we bericht dat we naar de check-in moeten gaan waar ze meer informatie over onze zeiltocht hebben. Daar melden ze ons dat 6 boten hebben geannuleerd en dat we een andere boot moeten kiezen. Er is keuze tussen de feestboot 'The Habibi' en de 67-feet ocean racing trimaran 'The Avatar'. Die laatste vertrekt wel een dagje later... Na even te overleggen is de keuze snel gemaakt en nemen we natuurlijk ‘het racemachien'. We klagen nog even voor wat extra's (moeilijke mensen dat we zijn J ) en krijgen de ‘main cabin' vooraan in het middelste deel van de trimaran. Dit is de beste kamer die er is op de boot. Om onze extra nacht te vergoeden krijgen we ieders 20$ en een free voucher waarmee we ieders gratis een uur een scooter of scooter-car kunnen huren.
We beginnen onze dag met een zwemmetje en een zonnetje aan de lagune, zalig gewoon. In de namiddag gaan we onze voucher innen! Daar aangekomen vraagt de dame of we al eens hebben gereden met een scooter. Bij Laïla is dat niet het geval, dus stelt ze de scooter -car voor. Laïla wel een beetje teleurgesteld dat niemand haar ‘rij-kunsten' vertrouwt J Achteraf bekeken was het veiliger iemand zonder ervaring te laten rijden met een scooter, dan gelijk wie te laten rijden met een scooter-car (alias ‘the death car'). We zetten ons in het gevalletje en vertrekken. Het eerste dat opvalt, is dat de gordels niet al te goed werken, het tweede dat de remmen amper gehoorzamen, ten derde dat de kilometerteller niet werkt en ten vierde dat als je bergop wilt rijden, je eigenlijk achteruit bolt. Na 5 km keren we dus terug en bedanken we de vrouw vriendelijk, maar ons leven is toch iets te belangrijk J. Als we hier sterven laat het dan door een haai zijn of een slangenbeet, maar niet door een stomme scooter-car.
's Avonds besluiten we onze was nog te doen, zodat als we terugkomen van de zeiltocht we direct verder kunnen vertrekken. We gaan een ‘laundromat' binnen aan een winkelcentrum tegen 21u45 en steken daar 3 machines in. Om vijf na tien komt er ineens één of andere pipo zeggen dat we buiten moeten omdat hij de deuren op slot gaat doen. We hadden natuurlijk niet gekeken naar de openingsuren... De wasserij ging om 22u dicht. Na een poging tot omkoping, zit er niets anders op dan onze was in de machines te laten. Daar stonden we dan... voor een gesloten deur met 3 machines die aan het draaien waren. Er zat niks anders op dan voor de deur te kamperen tot 4u30, dan ging het terug open. We konden een goede nachtrust dus vaarwel zeggen en met pikkende oogjes aan onze zeiltocht beginnen... In Australië mag je wel niet wild kamperen en zeker niet op de parking van een winkelcentrum J Dus tegen 00u30 'tiktik' tegen de ruit van onze van. Een parkeerwachter komt ons melden dat we moeten verkassen of dat we een boete krijgen (kunnen hoog oplopen , ik denk $500 per persoon). Ik probeer nog ons verhaal te doen om wat sympathie te winnen, maar het mag niet baten. Slecht gezind vertrekken we dan maar richting slaapplaats waar we de dag ervoor stonden. Wekker om 4u en op tijd naar de laundromat zodat niemand met onze kleren weg kan. Oef, alles ligt er nog. Snel alles de droogkast in en wegwezen. Al bij al de ongelukkigste avond/nacht die we al hebben gehad in Ozzie-land.
16-9-2010
Na ons ‘was avontuur', vertrekken naar de haven waar de 'Avatar' ons komt oppikken tegen 11u.
Het is een prachtige boot! Een groot middenstuk met aan weerskanten door twee pontons en daartussen netten gespannen waar je in kan gaan liggen. Onze bemanning bestaat uit 3 man. Alé, één skipper en 2 vrouwelijke assistenten die vol energie zitten. Na de nodige uitleg en veiligheidsinlichting begint ons avontuur op zee. We vertrekken richting Whitsunday Islands.
De ‘kajuit' waar de meeste mensen in slapen, zijn gewoon inhammen in het binnendek van het schip. Dit is eigenlijk ook meteen de leefruimte binnen... Onze kajuit ligt vooraan en valt nog mee. We hebben heel wat meer privacy dan de anderen. Het is er wel enorm warm...
Na enkele uren varen en een paar ‘White-bellied Sea-eagels' te zien, arriveren we op onze eerste stopplaats 'Hook Island'. We krijgen snorkelgerief en een woordje uitleg. Hierna trekken we ons ‘kermit-pak' aan en springen we in het water. Ni simpel die eerste keer snorkelen. Ik dacht: ik zal da hier eens snel fixen, maar tegen da ik die bril en snorkel fatsoenlijk op had, was ik al half verzopen. Na enige tijd hadden we eindelijk beide alles onder controle en kon het echte snorkelen beginnen. De eerste site was een beetje teleurstellend. Wel enkele mooie grote vissen gezien, maar niets zoals het rif in 'Finding Nemo'... Maar goed, skipper had op voorhand gezegd dat dit vooral diende om het snorkelen gewoon te worden. Morgen ging het beter worden. Eens opgedroogd, brengt een traag ‘speed'bootje ons naar de kust voor een korte wandeling en een drankje. We zien enkele dolfijnen en zeeschildpadden! Hierna terug naar the big boat voor een heerlijke maaltijd. Nog even wat kletsen met de mensen aan boord en dan de kajuit in. Het was als slapen in een oven... Zo warm...
17-9-2010
6u30: opstaan en ontbijten. Hierna lichten we anker en varen we naar een volgend eiland. Daar doen we een wandeling naar een lookout op de top van het eiland. Prachtig uitzicht over de eilandjes en onder ons een parelwit strand. In de ondiepe stukken niet ver van het strand zie je pijlstaartroggen zwemmen. Mooi, mooi, mooi. We wandelen naar het witte strand dat we zagen vanaf de lookout en spenderen hier enkele uren. Hierna is het tijd voor onze tweede duiksite. Er waren echter geen goede snorkels meer (waren een beetje te laat om er één te nemen)en dit was geen doen...: de bril lekte en het snorkel stuk zat continu vol met water dat je er dit keer niet makkelijk kon uitblazen... Spijtig want er was wel wat moois te zien. Beetje teleurgesteld gingen we met het zodiac bootje terug naar het moederschip. Gelukkig was er nog een tweede snorkel plaats. Nu hadden we ons naast de zak met snorkels gelegd zodat we zeker goed materiaal hadden. We sprongen het water in en belandden gelijk in de setting van 'Finding Nemo'. Kleuren, koraal en visjes waar je maar keek. De vorige teleurstelling was onmiddellijk vergeten. Laïla gaat maar op zoek naar zeeschildpadden maar het mocht niet zijn. Toch super tevreden en met een grote glimlach op het gezicht komen we uit het water en gaan we tevreden slapen. Dit keer staat ons dakvenster open en blaast er een windje binnen zodat onze kajuit lekker fris is. Het leven kan toch mooi zijn als je van de simpele dingen kan genieten.
18-9-2010
Het einde van onze zeilcruise sluipt dichterbij. Na het ontbijt zetten we terug koers naar Airlie Beach. Het was een leuke trip dankzij het snorkelen, maar Fraser Island was toch een tikje leuker J
We hebben nu nog een weekje de Wicked van en we moeten zeker nog naar Cape Tribulation geraken. Dus zetten we er wat vaart achter en rijden in één trek naar Mission Beach. We stoppen enkel om te lunchen in Bowen. Dit is de stad waar ze veel scènes uit de film 'Australia' hebben gedraaid. Er is echter niet veel meer van te zien, buiten wat informatieborden.
In Mission Beach boeken we 2 nachten op een camping met de gedachte de volgende dag even uit te rusten op het strand. Er zijn veel palmbomen en kokosnoten, maar grijze wolken doen het plaatje ietsje verbleken...
's Avonds op de camping blijkt het vol padden te zitten. Het zijn de beruchte 'Cane Toads'.
Een klein stukje geschiedenis: de cane toad is een geïntroduceerde pad (uit de jaren 1930 of zoiets) die werd ingeschakeld om één soort kever te bestrijden die de suikerriet velden stuk maakte. De pad bleek hiervoor echter geen goede oplossing en deed meer kwaad dan goed. Het natuurlijk afweermechanisme van de pad is een gif waartegen de Australische dieren nog geen afweer voor hebben. Waar de pad nu voorkomt zijn vele (vooral reptielen) diersoorten bedreigd. Dus één van de nationale sporten hier, is het doodrijden van deze padden J
19-9-2010
De hele nacht heeft het gegoten en de ochtend brengt niet veel beters. Het is hier niet voor niets een tropisch regenwoud... Spijtig genoeg kunnen we hier dan niets meer doen en besluiten verder te trekken. We rijden naar 'The Atherton Tablelands'. Hier doen we eerst een wandeling rond het meer, Lake Barrine. Het is omringd is door dicht begroeide bossen.
20-9-2010
Geweldig geslapen! Eindelijk eens een nacht zonder zweten. Hier is de vochtigheid niet 90% en valt de temperatuur ook wel mee. We rijden verder naar 'The Marreeba Wetlands'. Nu blijkt, als we het afslagbordje zien, dat we nog 7 km over dirt road moeten rijden. Voor alles is een eerste keer en met Laïla achter het stuur is dit geen probleem. De eerste kilometer is wat wennen maar daarna (als we het knopje van de 4WD opzetten) gaat het wat vlotter.
Een prachtige oase strekt zich voor ons uit met vele watervogels. We gaan de shop binnen om onze parkfee te betalen en ons in te schrijven in het logboek. Zodat als we niet terugkomen van de wandeling, de rangers weten dat er ergens 2 Belgen verkeerd zijn gelopen... Terwijl we de winkel uitlopen, komen de eerste bewoners, 4 emu's ons begroeten. De wandeling was heet en tegelijk ‘wet'. Zeer mooi landschap dat misschien een voorproefje is voor the red centre?
21-09-2010
Next stop: Kuranda. Hier zijn de Koala Gardens. Een klein dierentuintje met als belangrijkste attractie: koala's knuffelen. Één van de dingen die je moet gedaan hebben als je in Australië bent. Laïla kreeg de charmante Hogan rond haar lijf gedrapeerd. Hij hing er een beetje ongemakkelijk bij, maar leek er toch van te genieten.
22-9-2010
We geraken dichter en dichter bij onze meest noordelijke bestemming, Cape Tribulation. Verder dan Cape Trib geraak je niet zonder 4WD. Het wordt dan allemaal dirt road.
We checken in in één van de weinige plaatsen waar je kan verblijven als je hier komt: PK's Jungle Village. Leuk en gezellig verblijf met een mooi klein zwembadje. Hier boeken we ook nog eens een snorkeltocht. We hebben de smaak te pakken! En hopelijk zien we deze keer wel zeeschildpadden...
En dan nu een sprong vooruit:
24-9-2010
Onze tijd met de Wicked-van zit er bijna op en eerlijk gezegd is het nog eens een leuk om in een kamer met airco te slapen.
Eerst gaan we echter nog wat crocs spotten. In een klein bootje, wel stevig genoeg, zetten we koers naar de mangrove. Veel crocs zijn er echter niet. Er ligt één te zonnen, maar deze zit zo onder de modder dat je ze bijna niet kan zien. We varen nog wat verder en na een tijdje spot mijn schatje met haar super ogen nog een croc. Deze is een beauty en laat haar gewillig fotograferen. Hierna was het vaarwel 'Cape'.
In Cairns gaan we eerst op hostel jacht en het pakje ophalen dat Anouk heeft achtergelaten voor ons in haar laatste hostel. De verrassing blijkt een backpacker survival kit te zijn J (with lots of love in it): haar kruiden vatje, een spork (fork and spoon at the same time), een klein flesje bakolie, een spons, enkele mooie foto's en een leuk briefje. Daarbovenop ook nog een coole koala-neus! Deze moet Lev opzetten zodat ik eindelijk een koala kan knuffelen J Thank you Nouki!!!
Na 3 hostels te bezoeken, besluiten we te reserveren in een gezellige hostel met de toepasselijke naam 'Dreamtime'.
25 en 26-9-2010
Cairns is een leuke stad met een mooie lagune aan het strand. Vele leuke winkeltjes en een vrij groot shopping center. Maar we verkiezen onze dagen rustig te spenderen en zo afscheid te nemen van de East Coast. Het was een ietwat drukke maar geweldige trip. Bangelijk mooie wouden, bossen en prachtige stranden. Nu is het tijd voor een ietsje droger klimaat en dit gaan we opzoeken in The Red Centre.
27-9-2010 t.e.m. 4-10-2010
The Red Centre:
We arriveren in Alice Springs, de gate-way naar het hart van Australië. Het eerste wat je opvalt is uiteraard het rode landschap en de temperatuur. Maar het is een droge warmte, dus veel dragelijker dan in de jungle waar we daarvoor zaten.
We rijden langs vele creeks en rivers, maar nergens staat water in. We boeken voor één nacht de YHA hostel. Hier zien we ‘s avonds de film ‘Priscila, queen of the desert' in openlucht. Dit is een Australische klassieker over dragqueens die door the red centre reizen met hun bus. De volgende dag vertrekken we voor 5 dagen met een Britz camper van. Iets meer luxe dan de Wicked van J
We zien hier enkele prachtige staaltjes die moedernatuur over de jaren heeft vervaardigd. Bijvoorbeeld ‘Kings Canyon'. Een wandeling leidt ons langs een natuurlijk pad over rotsen en langs ravijnen met prachtige uitzichten over het landschap. Tussen de rotsen is er een kleine rivier die een poel vormt, deze plaats heeft de toepasselijke naam 'Garden of Eden'. Toch net te fris om een duik te nemen... Onderweg naar Uluru even een plaspauze maar ik parkeer de Britz niet zo super... We staan met de zijkant blijkbaar in los zand... Eerlijk waar, je kon het niet zien! J Na een minuutje sukkelen, komt er een ozzie-kerel ons helpen. Meteen duikt hij met z'n handen in het zand en begint te graven. Ik zit achter het stuur, Lev staat te kijken naar die kerel z'n zware arbeid J Het lukt maar niet en er komt nog een ozzie-kerel bij. Ik excuseer mij duizend maal, en die kerel antwoordt vrolijk 'no worries, now we have something exciting to do'. Hij roept een groepje mensen bijeen en vele handen maken licht werk. We geraken dus uit het los zand, oef... Die ozzies toch hé, echte schatjes! 's Avonds rijden we dan naar Uluru (Ayers Rock) om de zonsondergang gade te slaan. We besluiten samen dat Uluru spectaculair is voor enkele minuten en dan moet je verder trekken. De volgende dag willen we eigenlijk de zonsopgang van Kata Tjuta (The Olgas) zien, maar zijn hier net te laat voor... We stonden nochtans om 5u00 op... Dan maar terug naar Uluru voor de zonsopgang... Hierna willen we dan vertrekken naar Kata Tjuta, maar worden we eerst aangesproken door een koppel Nederlanders. Ze hebben hun lichten van hun auto vergeten te dimmen en hebben een platte batterij... No worries, (wij hebben dit ook al meegemaakt...) even deze toffe mensen helpen, een praatje maken en dan vertrekken. Kata Tjuta is eigenlijk veel mooier dan Uluru. Je kan er namelijk ook doorheen wandelen i.p.v. er rond. The Valley of the Wind Walk is een uitdagende wandeling waar we zelfs een reddingsploeg aan het werk zien. Ze zijn hier aan het oefenen. The West en East MacDonnell Ranges waren ook zeer de moeite. Hier wagen we ons tijdens een wandeling zelfs aan een kleine klim! We ontmoeten ook een gezin dat ons na een beetje socializen, uitnodigt om 's avonds kangoeroesteak te komen eten en een wijntje te drinken. Het is schoolvakantie en ze zijn hier aan het kamperen. It's a nice offer maar we moeten alweer verder trekken als we alles willen zien...
4-10-2010 t.e.m. 7-10-2010
Adelaide: hier gaan we een dagje shoppen... We kopen cadeautjes en nieuwe kleren. Dit sturen we dan ook meteen op naar België. Samen met onze zware reisboeken van Australië, enz. De dag erna gaan we wijnproeven in Barossa Valley. We boekten een toer zodat we niet zelf moeten rijden (wijze beslissing). Heerlijke, speciale wijnen geproefd en 1 flesje gekocht J (‘Deer Stalker' van Kies, is een ietwat zoete rode wijn)
7-10-2010 t.e.m. 11-10-2010
Kangooroo Island (KI), het op 2 na grootste eiland van Australië. Het trok ons vooral aan omdat er weinig mensen zijn en veel dieren! Spijtig genoeg zijn er slechts 2 manieren om op KI te geraken, en dat is per boot of per vliegtuig. En ze zijn allebei schandalig duur! De Sealink-ferry die ons van Cape Jervis naar Penneshaw brengt, doet er 45 min over. En voor de kleinste auto die er bestaat en 2 personen vragen ze heen en terug 220 euro...profiteurs! We spraken enkele ‘locals' en de meeste gezinnen gaan niet naar KI omdat ze het niet kunnen betalen. Op KI zijn er 2 supermarkten ter grootte van een City Delhaize. De mensen die hier wonen kunnen enkel kleren kopen in Kingscote en dit doen ze enkel wanneer het hoognodig is daar ook dit duur is. Alles van levensmiddelen, enz. komt over per boot (diezelfde Sealink) of vliegtuig. We slapen 4 nachten in 4 verschillende hostels. De hostels zijn niet zoals je ze elders vindt. Het zijn bijna allemaal ‘farms' die enkele kamers goedkoop verhuren aan backpackers en voor de rest hebben ze iets ‘chiquere' kamers om te verhuren. Slechts 2 nachten hebben we zo'n farm moeten delen met 2 andere reizigers. Het was hier dus echt heel rustig! Mooie plekjes natuur gezien zoals, Pennington Bay; Little Sahara; Remarkable Rocks; Cape du Couedic; en toch zeker niet te vergeten de grote velden vol gele bloemen en de romantische plekjes waar de farms gelegen zijn. Wat de dieren betreft...ja ja... we wilden perse nog een slang in het wild zien, en daar zijn we in geslaagd!! De eerste keer zag ik ze alleen...en Lev was natuurlijk zeer teleurgesteld... Ik reed 110 km/uur en zag op het rijvak naast me, over heel de breedte, een zwarte tiger snake. Zeer giftig! Ik stopte maar aan die snelheid kwam ik veel te laat tot stilstand en was de slang al weg... Lev zag nog een glimp in de achteruitkijkspiegel. Ik voelde me schuldig met een snotterende Lev naast me maar was ervan overtuigd dat we er nog één zouden zien J De volgende dag ongeveer hetzelfde scenario: maar nu zat Lev achter het stuur en reed 40 km/uur. We konden op tijd stoppen, uitstappen (uiteraard heel voorzichtig & vanaf veilige afstand)en foto en filmpje maken. Lev in z'n nopjes! Ook volgende dieren hebben we in het wild kunnen spotten: pinguïns; varaan; koala's!!; zeeleeuwen; grijze ganzen; pelikanen; en uiteraard de klassiekers zoals, kangoeroes, possum, wallabi, papegaaien, enz. KI was een rustige mooie afsluiter.
Big aussi knuffels!
xxx
Fraser Island etc.
11-9-2010 en 12-09-2010
Fraser Island: kort samengevat: BANGELIJK MOOI!!! Fraser Island is een zandeiland waar je enkel met een 4x4 mag rijden. En begrijpelijk... Onze groep bestaat uit 21 zielen en een toffe gids ‘Ray'. We verplaatsten ons met een 4x4 bus en het lijkt wel 1 grote rollercoaster met Ray achter het stuur. We beginnen met een wandeling rond Basin Lake. Alle meren op Fraser Island bestaan uit puur regenwater dat in een kom van zand wordt opgevangen. Zo'n helder water heb ik nog nergens anders gezien. Ook al is het een zandeiland toch bevindt zich ook hier een subtropisch regenwoud, waar we een kleine wandeling door maken en enkele kleine varanen zien. Aan het eind van het pad staat Ray ons op te wachten met een heerlijke lunch. In de namiddag rijden we naar een ander meer, Lake Birrabeen. Hier krijgen we enkele uren om te zwemmen en zonnen op een parelwit strand in het zuiverste water dat er is. Adembenemend mooi!
s'Avonds komen we aan in Kingfishers Bay om daar in the lodges de nacht door te brengen. We delen de kamer met 2 Ieren (broer en zus). We love their language!
De volgende dag staat er weer een heleboel op het programma. Na een wilde rit van ongeveer 40 minuten, kunnen we ons verfrissen in Eli Creek. Dit is gelegen aan de bekende 75-Mile Beach. Zowel een strand als een snelweg J Daar beslissen Lev en ik (met nog 4 anderen) om ineens al ons geld uit te geven en een vluchtje te doen over Fraser Island. Ach, de vlucht was echt goedkoop hoor én de moeite! Het deel dat wij als toeristen te zien krijgen van Fraser Island is slechts een klein deel van wat het eiland te bieden heeft! Op het strand ligt ook een roestig schipswrak ‘The Maheno'. Erg ‘piratenachtig'! Was Captain Sparrow maar hier... Een beetje verder brengt een kleine klimtocht ons bij Indian Head waar je een prachtig uitzicht hebt over de oceaan. Je ziet ook vele pijlstaartroggen in het water. Als laatste op het programma staan ‘The Champagne Pools'. Klinkt chique hé! Het is eigenlijk een natuurlijk gevormde wand van rotsen in de zee, die een soort ‘pool' afbakenen. Hier komen telkens grote golven zeewater in en dit zorgt voor heel wat schuim. Vandaar de naam. (Ik had stiekem gehoopt dat er ook natuurlijke bubbeltjes in het water zaten,en dat je af en toe een ‘nipje' kon nemen, maar dit mocht niet zijnJ) Vanaf het strand en de rotsen konden we in de verte walvissen zien. Bangelijk voorproefje voor morgen! Terug onderweg naar de lodges, liet Ray ons allemaal uitstappen voor een wedstrijdje met de ‘pippischelpen'. Deze kon je makkelijk vinden onder het zand daar ze een soort zanddrolletje achterlaten op het strand. Even graven met de vingers en dan een schelp vastgrijpen. Dan allemaal op een rijtje gaan staan, schelp terug op het zand leggen en kijken/wachten. Wiens schelp als laatste terug onder het zand kruipt, is verloren en moet schelpdier opeten J Natuurlijk heb ik vals gespeeld en mijn schelp terug onder het zand geschopt. Nee nee. Geen verplichtingen. Wie wou, mocht de schelp openen en het diertje opeten. Velen hebben dit gedaan. Lev en ik niet J Aan de anderen hun gezicht te zien was het geen overheerlijk hapje. Na een toch weer prachtige dag, afscheid genomen van Fraser Island en de beste gids die het eiland te bieden heeft.
13-09-2010
Walvistocht vanuit Hervey Bay: we boekten de eerste toer in de voormiddag. Want als je geen walvissen gezien hebt, kan je gratis terug meevaren in de namiddag. Achteraf gezien natuurlijk helemaal niet nodig want we hebben zeer veel bultruggen gezien! Het was ‘WAW!'. We prijzen ons echt gelukkig dat we dit allemaal mogen zien en meemaken. Deze tocht is ook zo speciaal omdat de walvissen enkel naar Hervey Bay komen om te relaxen en hun kalven op te voeden. Ze zijn dus heel rustig en komen soms tot vlak tegen de boot. In het begin zag je vaak enkel hun rug, dan lieten ze al eens hun vinnen zien en op het laatste zag je ook af en toe hun staart. Hetgeen waar iedereen op aan het wachten was J We hebben een mooi filmpje van een moeder met haar jong wanneer ze tot vlak bij de boot komen. MOOOOOOI!!!!!!! Het doet toch iets met je wanneer je zo'n dieren kan waarnemen. Op de weg terug in een flits enkele zeeschildpadden gezien J We zagen ook een kalf dat verdacht lang bleef drijven... De moeder lag eronder en duwde het omhoog zodat het zuurstof kon krijgen. Waarschijnlijk had het jong een klap gekregen van een mannetje terwijl deze tot bij het vrouwtje probeerde te geraken... De kapitein gaf dit voorval door aan een research station. Gelukkig zagen we op het einde iedereen zwemmen dus is het wel in orde gekomen (hopen we...).
In de namiddag kilometers afleggen met de campervan!
HET VERSLAGJE DAT HIERTUSSEN HOORT, KOMT LATER...
23-09-2010
8u15: nog een laatste keer snorkelen met 'Ocean Safari'. De boot brengt ons van Cape Tribulation naar het rif in 30 minuten (22 km). De boottocht was best heftig, een avontuur op zich! Het water waar wij in varen en waar het rif ligt, is maximum 50 m diep, voorbij het rif kan het tot 2000 m diep zijn. Het rif waar wij gedurende 2 uur gaan snorkelen, heet Mackay Reef. Slechts een piepklein pareltje als je het op een map ziet. Maar een prachtig pareltje! Want we hebben met zeeschildpadden gezwommen!!! A dream coming true!!! Ja, Nadia, durven vliegen is de moeite zene! PRACHTIG!!! Ik kon wel huilen van blijdschap! Maar in al dat water voelde ik niet echt traantjes stromen J Super plezant en mooi! Ik had nog zo'n 10 foto's op ons fototoestelletje staan en die gingen er één voor één aan. Alleen, ik vrees dat er geen enkele gelukt is, want je trekt echt blindelings... Maar het blijft wel mooi voor altijd in mijn herinneringen! De schildpadden zijn echt relaxed. Ze zwemmen niet gauw van je weg. We hebben echt een dikke 5 minuten met één kunnen samen zwemmen. Het enige dat me weerhield om ze aan te raken, is toch wel het respect voor deze prachtige dieren. Het is voor hen vast al erg genoeg dat ze bijna dagelijks zo'n 40 mensen droppen in hun onderwaterwereldje. Maar genoeg over de Green Turtles. Het rif en de talloze gekleurde vissen waren nog mooier dan de vorige keer dat we gesnorkeld hebben. Lev en ik hebben echt de smaak te pakken! Vanaf nu enkel nog snorkelvakanties ;-)
In de namiddag wat relaxen, zwemmen en verslagje schrijven. Zalig genieten met af en toe enkele mooie vlinders die voorbij fladderen. Sommige zijn fel blauw en bijna zo groot als een hand. Morgenvroeg gaan we op krokodillenjacht in Cooper Creek... Lev wil nl. enkele tanden voor op z'n Dundee-hoed!
Dikke smakkers!!!!
Klaar voor nog een beetje??
Hoi!
Iedereen bedankt om mee te volgen en te reageren!! Leuk om telezen! Alles gaat hier fantastisch! We zien echt super knappe dingen. Wish you could see it too...
6-9-2010
's Morgens allen nog even internetten: op zoek naar hostels. Anouk heeft al slaapplaats vastgelegd in Cairns, Lev en ik enkele adresjes genoteerd in Brisbane. Tegen 10u30 kwam de shuttle Anouk aan de Funkhouse (hostel) oppikken. Een dikke knuffel en kus en dat was ons vaarwel... Anouk, je bent een zalige reisgenoot!!! We gaan je missen!
Hierna trekken Lev en ik naar het station om onze bagage alvast in te checken want om 16u12 nemen we de 14u durende treinrit van Sydney naar Brisbane. We hebben nog wat tijd dus trekken we naar onze favoriete wijk van Sydney, nl. ‘The Rocks' voor een hapje. Ook worden we alvast warm gemaakt voor onze reis naar Nieuw Zeeland want er werd een zeer originele voorstelling gegeven over het land. Dit was ook een beetje reclame omdat in 2011 Nieuw Zeeland het gastland is voor de wereldbeker rugby. Een gigantische rugbybal werd langs binnen omgetoverd tot 1 projectiescherm waarop een heel tof filmpje werd afgespeeld. Het werd ook live begeleid door een Nieuw Zeelander.
De treinrit viel wel mee. Achter ons zat er een dame die heel de tijd luidop tegen zichzelf aan het praten was J Niet geslapen vanwege lawaai ventilatie en sporen... Maar wel een prachtige zonsopgang gezien die ik jammer genoeg niet goed kon vastleggen op foto...
7-9-2010
Aangekomen in Brisbane om 6u30, eerst even zien of we een goede hostel kunnen vast leggen. Na Sydney, toch zien dat we wat rust kunnen hebben. Eerst eens in de Base Backpacker Hostel gaan zien, maar was niet veel soeps. Uiteindelijk na wat wandelen, besloten we eens te gaan horen in het treinstation. Daar is een stand die backpackers verder helpt.
De behulpzame meneer raadt een gezellige hostel aan voor €35 per nacht voor een 2-persoonskamer. De eigenaar kwam ons zelfs halen aan het station en was zoals de meeste mensen die we ontmoetten een zeer vriendelijk iemand. Hij was oorspronkelijk van Nieuw Zeeland.
Uiteindelijk in de hostel bleek dat onze kamer een eigen badkamer had. Zelfs een tv met satelliet J
Alles weggezet en wandelingetje door Brisbane gedaan. Zeer mooie en leuke stad, een verademing na Sydney. Met de ferry naar South Bank gevaren en daar lekker geluncht in Subway. We waren bijna ons broodje kwijt aan de Ibissen die hier overal rondvliegen.
‘s Avonds bekaf in bed gekropen en geslapen als een roosje.
8-9-2010
We besluiten nog een nachtje langer te blijven in onze privékamer. We geraken er tenslotte niet goed uit wat we de komende dagen gaan doen: campervan huren, toer boeken voor Fraser Island, Australian Zoo,...?? Vermits de meneer in het station ons de vorige dag aan een goed adresje heeft geholpen om te slapen, kon hij ons misschien vandaag ook verder helpen. Na 2 uur wikken en wegen in het station (en na een serieuze hap uit ons budget...) hebben we toch wat knopen kunnen doorhakken. We boekten voor 2 weken een Wicked Campervan; een 2-daagse toer met gids naar Fraser Island (alles inbegrepen) en een 3-daagse toer op een zeilschip naar de Whitsunday Islands (ook alles inbegrepen). Prijskaartje voor dit alles?? Ik wil het niet zeggen!!! Schandalig duur!! J Ach, het valt allemaal wel mee hoor J You do it ones in a lifetime!
's Avonds nog goed gelachen met het 'Engels' van één van onze mede-gasten in de hostel (slecht hé, maar het was tanden bijten om niet te schateren...) Hij kwam van Azië en we verstonden echt geen bal van wat hij zei. Lev knikte uiteraard braaf 'ja' (alsof we hem verstonden...), ik hield maar vol van 'wablieft??? Ik begrijp je niet.' Swat, volgens ons probeerde hij te vertellen dat hij voordat hij in Brisbane aankwam, hij in Queensland was geweest. Vreemd, daar Queensland een staat is (niet echt specifiek dus) en daarenboven ligt Brisbane in Queensland...
9-9-2010
Om 9u worden we verwacht aan Wicked Campers. Tim, eigenaar van de hostel, is zo vriendelijk om ons een lift te geven naar Wicked. 'It's part of the friendly service!' he said laughing.
Bij Wicked Campers staat een 'Avatar Campervan' op ons te wachten. Alle campervans van Wicked zijn namelijk met graffiti bespoten, en de onze had dus tekeningen van de film 'Avatar'. Je mag raden wie er in z'n nopjes was! Aan de ‘coole' balie helpt een jonge ‘coole' kerel ons verder. We krijgen een papier voorgeschoteld dat we uiteraard moeten ondertekenen. Op dit papier staat een lijstje van wat er aanwezig is in de camper. Toen ik hierachter vroeg, zei de kerel: 'Ooh, that's cool, I just checked everything.' Maar ik ben ook ‘cool' en vroeg om het toch even samen te checken. En gelukkig, want ik denk dat er slechts 2 van de 15 zaken aanwezig waren... J Die Wicked Campervans toch hé... J Ze zijn heel behulpzaam, maar je moet er echt achter vragen. Die kerel had z'n handen vol met ons, maar kon er gelukkig om lachen. (Dat hopen we toch...) De volgende Belgen die er een campervan komen huren, zullen het geweten hebben. We hebben ons land een goede naam gegeven J Voor ons bedlinnen mochten we kiezen tussen textiel met lichtbruine en donkerbruine vlekken... En nee, het was geen leuk koetjes-motief... Baaaahhhhh!!! Schandalig! Tja, we konden ons niet inhouden en hebben dan ook onze afkeer duidelijk geuit. Ocharme the cool dude... hij excuseerde zich en wou 2 dollar geven om de lakens te wassen, maar voor dit geld bedankten we. Wie weet waar dát gezeten heeft... Eerst wilden we nieuwe lakens kopen, maar maakten dan ons gevoel voor avontuur wakker... Toch maar naar een wasserij dus J
Na een half uur de Avatar te checken, dacht ik, laat ons de airco checken. Why oh why!? Airco kapot... dus gratis upgrade (beste van't beste: 4x4!), maar wel opnieuw checken... Niet zo grondig deze keer J Snel nog een foto van de Avatar voor boven Lev z'n bed. En dan lekker cruisen with the van! Next step: a truck! (just kidding)
We wilden graag zo vroeg mogelijk vertrekken met onze camper richting The Australian Zoo van Steve Irwin (the crocodile hunter who died from a stingray) want deze is slechts open tot 17u en anderhalf uur rijden vanaf Brisbane. Met wat vertraging arriveren we tegen 12u30. Het is best een leuke zoo want de dieren hebben heel veel plaats en ik heb er een koala kunnen aaien!!!!!!! Yeahaa!!!! Voor 2 dollar kon je een zakje eten kopen om kangoeroes en wallaby's te voederen. Leuk om te doen al leken ze ons wat stoned... We hebben ook een krokodillen-show gezien en de olifanten mogen voederen. Dit laatste was wel aan de lopende band met 10-tallen andere mensen. Zo'n slurf is best hard. Hadden we niet verwacht. Raar om te voelen. Je kon ook een koala vastpakken en hiermee op de foto, maar dit kostte nog eens 14 euro extra. Belachelijk. Ik wil wat privacy met m'n koala en wil hem langer knuffelen dan snel even voor een foto. Hopelijk kan ik het ergens anders nog doen... want ze zijn echt zo schattig! We zagen ook veel vriendjes voor Thelma en Richard. Ze liepen hier allemaal vrij rond. Lev moest zelfs oppassen dat hij niet eentje plat trapte...
's Avonds op zoek naar onze eerste slaapplaats met de camper. Bleek toch niet zo makkelijk te vinden, ondanks jouw geweldig boek Ken. We hebben het boek al wel veel gebruikt hoor, maar hadden wat pech met het uitkiezen van enkele rustplaatsen, denk ik... Uiteindelijk ergens ‘illegaal' gaan staan, maar geluk gehad en geen boete gekregen.
10-9-2010
Onderweg van Noosa (=eerste slaapplaats met camper en heel mooi dorp) naar Hervey Bay. Deze keer mag ik achter het stuur en geen ongelukjes. In Hervey Bay gaan we op een gezellige camping staan zodat we een lekkere douche kunnen nemen en al onze batterijen (kodak, gsm,...) kunnen opladen. Vandaag boekten we ook een boottocht om maandag walvissen te gaan bezichtigen. We zijn echt benieuwd! Morgen vroeg opstaan voor onze toer naar Fraser Island.
Dikke bezen! xxx